نوشته هاي من

یکصد و هفتمین قسمت ترمه ...

فريبا — Mon, 30 Jan 2012 06:35:30 GMT

حس و حال خوشی نداشت، دلشوره ی توام با عذاب وجدان روز و شبش را یکرنگ کرده بود. می ترسید و از این ترس ازار دهنده که تمام وجودش را در بر گرفته بود کلامی بر لب نمی آورد. تصور اینکه اگر مادر پیرش از همدستی او با پلیس برای دستگیری برادرانش مطلع می شد چه فکری راجع به تنها دخترش می کرد و چه عکس العملی نشان می داد، دیوانه کننده و زجر آور بود. دلش می خواست آن شب طولانی و سخت، سریعترین شب زندگیش شود و زودتر از هر وقت دیگری سپیده ی صبح سر بزند و با دستگیر شدن برادران خلافکارش ارامشی که سالیان سال با زندگیش خداحافظی کرده بود، بازگردد و او هم طعم یک زندگی عادی و معمولی را بچشد.

صبح تقریبا زود وقتی که ویبره ی موبایلش را زیر بالش احساس کرد با چنان ترسی از جا پرید که تا مدتها ضربان غیر عادی قلبش را حس می کرد! شماره ی بهادر را در قلبش ذخیره کرده و نیازی به ذخیره شدن در گوشی اش نمی دید. به محض دیدن شماره ان را شناخت، دلش بی تاب و بیقرار دستور جواب دادن را صادر می کرد اما مغزش هشدار می داد که ابتدا از خانه نبودن برادرانش مطمئن شود و سپس تلفنش را پاسخ دهد. خیلی سریع و با اضطرابی وصف نشدنی به سمت اتاق دیگر خانه رفت و با قرار گرفتن بر روی پنجه های پا داخل اتاق را از شیشه ی بالای در دید. هیچکس در اتاق نبود و ولو نبودن رختخوابها نشان از این داشت که برادرانش شب گذشته را به منزل نیامده و خارج از خانه بوده اند پس با خیال راحت قدم به حیاط کوچک خانه گذاشت و دکمه ی سبز رنگ گوشی را فشرد و با شنیدن صدای بهادر به آسمان ها رفت.

_ الو، دیبا؟

_ بله؟

_ سلام، چرا انقدر دیر جواب دادی؟!

_ واللا راستشو بگیم، ترسیدیم آخه نمی دونستیم دااشامون خونه ن یا نه؟

_ اتفاقا منم زنگ زدم تا راجع به همین موضوع بهت خبر بدم. همه چی تموم شد دیبا، برادرات دیشب درحالی که قصد حمله به امیرسالارو داشتن دستگیر شدن و با استناد به اعتراف اونا و صدایی که تو زحمت ضبطشو کشیدی حالا حالاها پای خودشون و اربابشون گیره. دیگه لازم نیست از چیزی یا کسی بترسی.

_...................

_ دیبا، دیبا؟ چرا ساکتی؟! داری گریه می کنی؟

_ آهان

_ خب چرا؟

_ نباس گریه کنیم؟ همه ی دااشامون تو حبسن و روده درازی ما جرمشونو سنگین تر کرده اونوقت بزنیم زیر خنده خوبه؟!

_ بخدا نمی خوام شعار بدم دیبا اما کاری که تو کردی اصلا جای ناراحتی و افسوس که نداره هیچ، باعث خوشحالی و افتخارم هست. چرا خودتو اذیت می کنی؟

_ دست خودمون که نیست، با چه رویی توی صورت ننه مون نیگا کنیم؟

_ خب دلیلی نداره حرفی به ایشون بزنی، مگه در جریان کارهای برادرات هستن؟

_ همیشه وقتی دااشامون خلاف می کردن ملتفت می شد اما جرات نداشت دهن باز کنه بنده خدا. حالا هم می ترسیم از غلطی که ما کردیم باخبر شده باشه و به رومون نیاره.

_ این مدل حرف زدن یعنی اینکه خودتم قبول داری کار اشتباهی کردی! ولی به پیر به پیغمبر نجات دادن جون یه آدم بی گناه نه تنها کار خلافی نیست بلکه خیلی هم ثوابه و جرات می خواد. اگه ساکت می موندی و می ذاشتی برادرات "تبسم" کوچولو رو بی پدر کنن باید شرمنده می شدی و از خودت خجالت می کشیدی، نه الان که با شجاعت و گذشت یه خانواده رو از بدبختی نجات دادی.

_ حالا چه بلایی سر دااشام میاد آقا بهادر؟

_ واللا من که در این زمینه متخصص نیستم اما بدون شک یه حبس طولانی مدت در انتظارشونه...

_ پس تکلیف ما و ننه مون چی می شه؟

_ نگران نباش. قول مردونه می دم که همه چی خیلی بهتر از قبل بشه، پدربزرگ یه کار مناسب برات در نظر گرفته که بتونی با خیال راحت زندگی خودتو مادرتو تامین کنی.

_ دستش درست، خیلی مرده خدایی...

_ دیبا؟

_ هان، یعنی بله؟

_ کی می تونم ببینمت؟

_چی بگیم آخه؟ ما که نمی دونیم

_ پس کی می دونه؟ تو باید بگی دیگه، یعنی تو دلت تنگ نمی شه؟

_ خب چرا، مگه دل ما از سنگه؟

_ امروز عصری می تونی بیای بیرون؟

_ امروز که نه، باهاس به ننه مون حالی کنیم که این یکی دااشامونم گرفتار شدن، نمی تونیم بیایم امروز.

_ می دونی قراره از اول ماه برم سربازی؟ تو رو خدا تا وقت هست اجازه بده ببینمت.

_ دروغ چرا اق بهادر، ما از خدامونه شوما رو ببینیم اما اگه اون آبجی گند دماغت باخبر شه ما حوصله ی داد و قال و گیس کشی رو نداریما.

_ این چه حرفیه خانومی؟ بهار هیچ راهی بجز کنار اومدن با ما نداره. من باید قبل از رفتن به سربازی خیالم از بابت تو راحت شه.

_.................

_ ساکتی؟ چیزی نمی خوای بگی دیبا؟

_ آخه باورمون نمی شه! انگار این حرفا همه ش خوابه!

_ باور کن و سعی کن خودتو آماده کنی، من تا با تو نامزد نکنم، نمی رم سربازی.

_ آخه...

_ هیچ اگر و امایی نیار دیبا، شنبه هم پاشو بیا شرکت که هرچه زودتر کارتو شروع کنی

_رو چشممون، هر چی شوما بگین

مثل روزهای اخیر به محض ورود به دفتر چشمانش بر روی میز به دنبال دسته گل سرخ گشت و در کمال تعجب و نگرانی، این جستجو بی نتیجه ماند! خودنمایی و جلوه گری گلهای زیبای سرخ در روزهای اخیر، ناخودآگاه باعث شادی و دلگرمی رویا می شد و خالی ماندن گلدان روی میز در دو روز گذشته او را به شدت مضطرب و نگران کرده بود. دلش شور می زد و نگاه چشمان منتظرش بی قرار بود تا اینکه دیگر تاب نیاورد و سراغ ایلیا را از منشی بخش گرفت.

_ آقای لطیفی امروزم نیومدن ؟

_ نه خانوم عیار، تشریف نیاوردن گویا بیمارن، زنگ زدن مرخصی گرفتن.

_ مریضه؟! چشه؟

_ واللا من اطلاع ندارم

رویا بعد از شنیدن خبر ناگهانی بیماری ایلیا طاقت نیاورد و سریع سراغ گوشی اش رفت و شماره ی او را گرفت. تلفن بارها زنگ خورد اما پاسخی داده نشد! مجددا شماره گرفت اما باز هم خبری نشد بی تردید اگر باز هم ایلیا تماس او را بی پاسخ می گذاشت به سراغ پرونده ی او می رفت و بعد از برداشتن ادرس منزلش به دیدارش می شتافت اما بالاخره ایلیا بعد از چندین و چند بار تماس با صدایی که گویا از ته چاه می آمد تلفنش را جواب داد.

_ بله، جانم؟

_ آقای لطیفی؟ خدا بد نده، چی شده؟ شما که منو نصف جون کردین! چرا تلفنتون رو جواب نمی دادین؟

_ حالم خیلی بده رویا خانوم، دارم می میرم، انفلوانزا گرفتم.

_ تنهایید؟

_ بله، منکه اینجا کسی رو ندارم.

_ دکتر رفتین؟

_ آره، دیشب رفتم اما فایده ای نداشت، وضعم خیلی داغونه.

_ اصلا نگران نباشین من خیلی زود خودمو بهتون می رسونم

_ نه! این کارو نکنیا، انفلوانزا مسریه می ترسم واگیر کنی.

_ همینکه گفتم، من الان میام اونجا

_ باشه، خیلی ممنون

_ فقط می شه یه لطفی کنید و ادرستون رو بهم بدین؟

_ حتما، بنویس

در طول راه مثل هر زن ایرانی انچه فکر بد بود به سراغش آمد، انقدر حدس و گمان منفی زد که خودش کلافه شد و همانطور که مضطرب پشت فرمان نشسته بود فریاد بلندی بر سر خودش کشید:

_ اه... بس کن دختر! چرا انقدر دستپاچه و مضطربی؟ اصلا مگه این ایلیا کیه که انقدر نگرانشی یا از اون بدتر با این اعتماد صد در صد، داری به منزل شخصیش و دیدنش می ری؟! تا چه حد می شناسیش و چرا انقدر برات مهمه؟

اما جوابی برای سوالات متعدد خودش نداشت فقط یک چیز را خوب می دانست، ایلیا انقدر برایش عزیز و مهم بود که دلش می خواست به بهانه ی بیماری به ملاقاتش برود و از ته دل وقتش را برای او صرف کند.

وقتی زنگ در را فشرد بیشتر از پنج دقیقه طول کشید تا در با آیفون باز شد. مثل آدمهای گیج و منگ مدتی در آستانه ی در ورودی ایستاد و بعد تحت تاثیر نیرویی عجیب ولی قوی وارد شد. ساختمان محوطه ی بزرگ و دلبازی داشت و با وسایلی نسبتا مدرن و جدید مجهز و تزیین شده بود.

شاید اگر صدای ایلیا را که از یکی از اتاق های ساختمان او را به نام می خواند نشنیده بود، با دیدن ان محیط ناآشنا و غریب لحظه ای درنگ نمی کرد و با سرعت از خانه ی ایلیا خارج می شد اما با شنیدن صدای گرفته و بیمار گونه ی او، به طرف اتاقی که گمان می برد اتاق شخصی ایلیا باشد قدم برداشت. وقتی بعد از زدن چند ضربه در را گشود انچه نظرش را جلب کرد، تاریکی اتاق بود! پنجره های اتاق با پرده هایی ضخیم پوشیده شده و به جز چراغ خوابی کم نور هیچ چراغ دیگری در اتاق روشن نبود! دستش را به جستجوی پیدا کردن کلید برق به حرکت درآورد اما صدای ضعیف ایلیا او را در جا میخکوب کرد.

_ میشه روشنش نکنی؟ نور خیلی ازارم می ده

چند لحظه ای همانطور بی حرکت ایستاد تا چشمش به تاریکی عادت کرد. بوی عرق تن به شدت آزار دهنده بود و نفس های نا منظم ایلیا بر شدت اضطراب و نگرانیش می افزود. به ارامی خودش را به تختخواب ایلیا نزدیک کرد و به چهره ی او خیره شد، تمام صورتش را ته ریش تیره ای پوشانده بود و روی پیشانیش دانه های درشت عرق دیده می شد. دستش را در جستجوی دست ایلیا لغزاند، بدنش مثل کوره می سوخت و گویا از تمام تنش هرم داغ بلند می شد!

_ جریان چیه ایلیا خان؟ گفتی دکتر ویزیتت کرده؟

_ آره دیشب دکتر بودم، تشخیصش آنفلوانزا بود. کاش زودتر اومده بودی دختر، من تا جهنم رفتم و برگشتم.

جملات مقطع و بریده بریده ی ایلیا بیشتر شبیه هذیان گویی های یک بیمار تب دار بود.

_ باید پاشویه ت کنم، تبت خیلی بالاس، داروهات کجان؟

_ گمونم توی آشپزخونه باشن

آشپزخانه ی ایلیا مثل صاحبش آشفته بود. انگار هیچ چیز سر جای خودش نبود، لگن پلاستیکی را باید در کابینت قابلمه ها پیدا می کردی و یک تکه پارچه ی تمیز را در کشوی ترشیجات! رویا پس از دیدن اوضاع آشفته و درهم برهم انجا بی درنگ با خودش گفت:

_ مثل اینکه واجبه هفته ای یه بار به این جا سر بزنم، وضعیت داغونی داره!

با یک لگن پر از آب وارد اتاق ایلیا شد. تاریکی اتاق تا مدتی امکان هر حرکتی را از او گرفت اما بعد از زمانی کوتاه چشمانش به آن وضعیت عادت کرد. ظرف اب را کنار تختی که ایلیا روی ان خوابیده و نفس های بلند می کشید، گذاشت.

_ بیدارین ایلیا خان؟

_ به من نگو ایلیا خان تو رو خدا...

_ می تونید بچرخین و پاهاتون رو از تخت آویزون کنید؟ می خوام پاشویه بشین که تبتون پایین بیاد

_ سعی خودمو می کنم... به زحمت افتادی رویا، شرمنده

_ این چه حرفیه! مگه چکار کردم؟

نگاه رویا بر روی چهره ی نامرتب ایلیا خیره ماند و باز هم نگرانش شد! رنگ مهتابی و استخوان گونه های او که ناگهان در عرض یکی دو روز زردتر و برجسته تر بنظر می رسیدند دلش را به درد می اورد. بطور دقیق هنوز حس عاشقانه ی شدیدی نسبت به ایلیا نداشت اما از تنها ماندن با او که یک مرد نسبتا غریبه بود، نمی ترسید! نگاهش با نگاه ملتهب چشمان ایلیا گره خورد و آن احساس شرم و خجالتی که طی زمانی بسیار طولانی بر وجود زن ها حاکم شده بود، سرتا پای رویا را هم در بر گرفت به همین علت خیلی سریع نگاهش را از چشمان بیمار و تبدار ایلیا دزدید و با حالتی دستپاچه به او گفت:

_ شاید اولش حس خوبی بهتون دست نده و اذیت بشین اما چاره ای نیست باید پاهاتون رو توی آب این لگن فرو کنید.

_ وقتی تو اینجا باشی و تا این حد به من نزدیک، انجام هیچ کاری برام سخت نیست رویا. چی می شد اگه...

_ تا شما این جا نشستی من یه سر و سامونی به وضعیت آشپزخونه بدم، معلومه خیلی وقته مرتبش نکردین هر چی نگاه کردم و گشتم، نتونستم داروهاتونو پیدا کنم!

_ دستت درد نکنه، نمی خواد خودتو اذیت کنی. یه خانومی هست که هفته ای یه بار سر می زنه و همه جا رو تمیز می کنه، نمی دونم چرا این هفته نیومده! اما می دونی رویا، کار با این حرفا درست بشو نیست، خونه تا "زن خونه" نداشته باشه، سر و سامون نمی گیره، درست نمی گم؟

_ کاش سر راه چند تا سوپ آماده خریده بودم ایلیا خان. من خیلی فرصت ندارم و ساعت دو باید برم مهد دنبال امیر کوچولو پس با اجازه می رم که هم یه غذایی براتون اماده کنم هم یه کم خونه رو مرتب کنم اگه چیزی لازم داشتین با صدای بلند صدام کنید.

وقتی رویا کاسه ی سوپ خوشرنگ و گرم را به دست ایلیا که تبش به مراتب پایین تر آمده بود داد و با خیال راحت از خانه ی مرتب و تمیز او خارج شد، بیشتر از چهار ساعت بود که حتی برای یک لحظه ی کوتاه هم به امیرسالار فکر نکرده بود!

یکصد وششمین قسمت ترمه...

فريبا — Sun, 06 Nov 2011 13:23:00 GMT

ترمه بدون هیچ کم و کاستی تمام حرفهای دیبا را برای پلیس بازگو کرد و به آن ها اطمینان داد که دیبا صد در صد با آنها همکاری خواهد کرد. دیبا دختری بی پناه بود که از رفتار و ظلم برادرانش به تنگ امده و برای آزاد شدن از قید و بند آن ها راضی به انجام هر کاری بود.

_ خب خانوم والا، اگر شما تا این حد از همکاری ایشون و صحت گفته هاشون مطمئنید باید که هر چه زودتر باهاشون یه قرار ملاقات دیگه بذارین تا ما خودمون بتونیم با ایشون حرف بزنیم و با استفاده از این خانوم به سرنخ هایی برسیم که خیلی راحت ما رو به اقای تولایی برسونه و در واقع منشاء همه ی این مسائل رو از سرچشمه کور کنیم...

_ یعنی چی جناب سروان؟ با استفاده از دیبا چه جوری می شه این کارو کرد؟

_ شما این کارو به ما بسپرید و نگران چند و چون انجام کار نباشید.

_ ولی شما به من قول دادین که مشکلی واسه دیبا پیش نمیاد و منم با تکیه و اعتماد به قول شما، دیبا رو مطمئن کردم که خطری تهدیدش نمی کنه و بطور کامل در امانه...

_ اگه واقعا این طور که شما تعریف می کنید باشه و این خانوم هیچ نقشی در کارهای خلاف برادراش نداشته باشه؛ کاملا در امانه و مورد حمایت ما هم قرار می گیره.

_ خب من باید الان چکار کنم؟ با دیبا تماس بگیرم و قرار ملاقات بذارم؟

_ بله، یه تلفن به ایشون بزنین و ازشون بخواین که همین امروز همدیگه رو ببینیم.

_ تماس تلفنی که نمی تونم باهاش داشته باشم چون دور از چشم خانواده ش یه گوشی قاچاق داره و نمی تونه راحت ازش استفاده کنه اما همین الان یه پیامک با هر متنی که شما بخواین براش می فرستم فقط امیدوارم خیلی زود ببینش و جواب بده...

پیامکی تحت عنوان: "دیبا جون یه کار خیلی واجب باهات دارم، در اولین فرصت تماس بگیر" از جانب ترمه برای دیبا فرستاده شد و درست نیم ساعت بعد دیبا در حالی که با صدایی خیلی ارام و خفه حرف می زد با او تماس گرفت:

_ سلام آبجی، ما نمی تونیم خیلی روده درازی کنیم الانم گلاب به روتون یواشکی از موال بهتون زنگ زدیم، فرمایشی بود؟

_ الهی قربونت برم مهربون، منو ببخش که توی دردسر انداختمت اما بخدا چاره ای نداشتم، همه ی حرفاتو به مامورای پلیس گفتم و اونا هم قول دادن که کمکمون کنن البته خیالت راحت، تو کاملا در امانی فقط دیبا جان، می خوان که همین امروز بعد از ظهر ببیننت و باهات یه حرفایی دارن، کی می تونی بیای اینجا؟

_ خونه شوما؟!

_ آره، عیبی داره؟

_ واللا اشکلی که نداره اما من پیش اون ابجی عنقه ی آق بهادر سختمه که...

_ اشتباه نکن دیبا جان؛ اولا که بهار اصلا در جریان این مسائل نیست و حضور نداره ثانیا؛ همون طور که قبلا هم بهت گفتم با کار مهمی که تو در حق خانواده ی ما انجام میدی، همه مدیون و سپاسگزارتن پس جای هیچ نگرانی و دلشوره نیست، ما اگه تا اخر دنیا هم ازت قدردانی و تشکر کنیم نمی تونیم گوشه ای از این محبت بی اندازه ی تو رو جبران کنیم. تو داری در نهایت شجاعت و از خود گذشتگی جون امیرسالارو نجات می دی و این چیز کمی نیست که به راحتی بشه ازش گذشت عزیزم.

_ چوب کاری نکن ابجی، ما که هنوز کاری نکردیم... حالا کی باهاس بیایم اون جا؟

_ کی می تونی بیای دیبا؟ هر چی زودتر بهتر...

_ دم غروبی خوبه؟

_ عالیه عزیزم

_ پس ما طرفای هفت خدمت می رسیم.

_ قدم به چشم، منتظرتم و از خدا می خوام فرصتی بهم بده که بتونم محبتاتو جبران کنم عزیزم.

چند ساعتی تا امدن دیبا و ملاقاتش با ماموران پلیس وقت بود. ترمه خودش را مسئول میدانست که در این زمان باقیمانده با پدربزرگ صحبت کرده و راجع به دیبا اتمام حجت کند به همین علت به اتاق سالار خان رفت.

_ سلام پدر بزرگ، می تونم چند دقیقه وقتتون رو بگیرم؟

_ حتما، چرا که نه؟ بیا تو بشین... خیره، اتفاق جدیدی که نیفتاده؟

_ واسه همین مزاحمتون شدم که از پیش اومدن اتفاقات ناگوار احتمالی جلوگیری کنم...

_ درست و واضح حرفتو بزن دخترم. چی می خوای بگی؟

_ همونطور که خودتون در جریان تمام مسائل هستین این روزا دیبا خیلی به ما کمک می کنه و در واقع یه جورایی ناجی خانواده ی ما شده.

_ خب؟

_ امروزم که قراره تا شب بیاد اینجا و رو در رو با مامورای پلیس همکاری کنه.

_ تا اینجاش که خیلی هم خوب بوده، مشکل کجاس؟

_ بی رودربایستی، مشکل بهاره پدربزرگ.

_ یعنی چی؟ منظورتو نمی فهمم!

_گمونم بخوبی یادتون باشه که بهار هیچ دید خوبی نسبت به دیبا نداره، می ترسم با حرفاش ازار و اذیتش کنه.

_ مثل اینکه شماها یادتون رفته این جا خونه ی کیه! مگه می شه کسی وارد خونه ی سالار خان بشه، اونم با نیت خیر و برای کمک، اونوقت بی احترامی ببینه؟! بهار خیلی خیلی برای من عزیزه اما هرگز بهش این اجازه رو نمی دم که بخواد به مهمون من حرفی بزنه یا ناراحتش کنه تا وقتی که سالار خان زنده س حرف اولو خودش می زنه و قدم مهموناش روی چشماشه...

_ یه دنیا ممنون پدربزرگ، خیلی گل و ماهین به خدا، خیالم راحت شد.

هنگامی که دیبا با دست و دلی لرزان وارد کاخ سالار خان شد بیشتر از حضور مامورین پلیس، از بودن بهادر معذب و هیجان زده بود. استقبال گرم پدربزرگ و برخورد واقعا خواهرانه ی ترمه قوت قلبی برای حضورش در بین جمع کثیری از غریبه ها بود. خوشبختانه خبری از بهار نبود و او خیلی سریع مشغول صحبت و دادن اطلاعات به ماموران پلیس شد. به تمام سوالات آنها بدون هیچ کم و کاستی و تا جایی که برایش امکان داشت و می دانست، جواب داد و از هیچ کمکی دریغ نکرد و در انتها هم پیشنهاد مامورین را با جان و دل پذیرفت و از نقشه ی آنها استقبال کرد.

_ خانوم حسن زاده، شما که انقدر لطف داشتین و با پلیس همکاری کردین، اگه ازتون بخوایم که برای بدست آوردن مدرک، فردا به ملاقات برادرای زندانی تون برین قبول می کنید؟

_ هر کاری که شوما بفرمایین ما نه نمی گیم سرکار... باهاس چیکار کنیم؟ چی بگیم؟

_ باید خیلی عادی و بدون اینکه رفتارت شک برانگیز باشه، عین دفعات قبل به دیدنشون بری و یه جوری حرف از تولایی و نقشه های فعلیشون مبنی بر سوء قصد به جون امیر خان والا رو پیش بکشی تا اونا ضمن حرف زدن با تو به بعضی از نکات اعتراف کنن... ما فردا قبل از رفتن شما یه میکروفون و یه ضبط صوت کوچیک توی کیف شما جاسازی می کنیم تا بتونیم بخوبی حرفاشونو شنود و ضبط کنیم... نظر به اینکه برادرای شما به هیچوجه راضی به اعتراف با همکاری با تولایی نشدن، تنها راه باقیمونده برای ما، همکاری شماست که امیدوارم بخوبی از پسش بر بیاین...

_ ما حرفی نداریم سرکار، هر کاری هم که بگین می کنیم اما تکلیف این آقای آبجی ما چی می شه این وسط؟ اگه فردا پاشو از در بیرون بذاره کارش خلاصه ها...

_ شما نگران ایشون نباش. فردا تا قبل از تموم نشدن کار مهم شما، ما به هیچوجه اجازه نمی دیم که امیر خان از خونه بیرون بره، بعدشم با حضور مامورین مخفی و مراقبت شدید از خونه خارج می شن که انشالله سربزنگاه برادرای خاطی دیگه تون هم دستگیر خواهند شد...

_آقا تکلیف ما این وسط چیه؟ اگه یه وقت دااشامون بفهمن که با شوما همکاری کردیم تیکه بزرگمون گوشمونه حتی اگه تو حبس باشن...

_ خیالت راحت دخترم، ما کارمون رو خوب بلدیم و تحت هیچ شرایطی اجازه نمی دیم که مشکلی برای شما پیش بیاد...

_ خیر ببینین، ما یه ننه داریم که اگه بالا سرش نباشیم دو روز هم طاقت نمیاره و خلاص...

در اینجا بود که سالار خان طاقت نیاورد و رو به دیبا گفت:

_ مگه مادر محترمت چه مشکلی داره دخترم؟

_ دور از جون شوما خیلی مریض احوال و بی دست و پاس، الانم خیلی وقته گوشه ی خونه افتاده، انقدر بی دل و جراته که کافیه یکی از دااشامون یه عربده بکشه تا بنده خدا غش و ضعف کنه، واسه همینه که ما همیشه پیش دااشا کوتاه اومدیم و هواشو داشتیم...

_ خیالت راحت عزیزم، در اولین فرصت و هر وقت که خودت اجازه بدی، توی یه بیمارستان خوب بستریشون می کنیم تا انشالله خیلی زود مشکلشون حل بشه، دلت شور نزنه دخترم...

_ خدا از بزرگی کمتون نکنه، همین که بعد از دستگیری دااشامون یه کار کوچیک به ما بدین که یه قرون دوزار خرجی خودمون و ننه مون رو در بیاریم از سرمون هم زیاده و هیچ توقع دیگه ای ازتون نداریم...

_ باز هم تاکید می کنم که خیالت از بابت همه چی راحت، بهت قول می دم در کوتاهترین زمان ممکن همه چی روبراه بشه، شاید که ما هم بتونیم از خجالت تو دختر بزرگوارم دربیایم...

با حرف های امیدوار کننده ی سالار خان برق شادی در چشمان بهادر درخشید و لبخند معنا دارش را با سخاوت نثار دیبا کرد.

خیلی دلش می خواست که مثل همیشه خونسرد و بیخیال برخورد کند اما وزن آن دستگاه بسیار کوچکی که در داخل کیفش کار گذاشته شده بود را بیشتر از هر شیء دیگری حس می کرد! گویا دستان و بازوان ظریفش تاب حمل چنین بار عظیم و سنگینی را نداشتند! برای اخرین بار خودش را در آغوش ترمه جا داد و از گرمای حضور او انرژی گرفت.

_ نترس دخمل، از تو بعیده به خدا! تا حالا چند بار به دیدنشون اومدی؟

_ خیلی زیاد

_ خب، اتفاقی افتاده؟

_ نه ابجی

_ پس اینبار هم مثل دفعات قبل هیچی نمی شه و آب از آب تکون نمی خوره، می ری پیششون، عین همیشه چند دقیقه ای باهاشون صحبت می کنی و وسایلی که براشون اوردی رو تحویل می دی و برمی گردی، فقط همین... اینکه دیگه نگرانی نداره.

_ باشه، هر چی شوما بگین آبجی

_ آفرین، محکم و قوی قدم بردار و امیدت به خدا باشه.

_ راستشو بخواین یه ذره وجدانمون اذیت می کنه، می ترسیم، نکنه که ...

_ اصلا نباید اینجوری فکر کنی، تو کار بدی نمی کنی که عذاب وجدان داشته باشی بلکه باید به خودت افتخار هم کنی بخدا...

_ پس دعامون کن ابجی...

باز هم مثل دفعات قبل، دیبا چند دقیقه منتظر نشست تا بالاخره یکی از برادرانش برای ملاقات با او امد.

_ واس چی باز پا شدی اومدی اینجا نفله؟!

_ سلام آقا داداش، شوما ببخش و تو رو خدا عصبانی نشو...

_ مگه نگفته بودیم خوش نداریم اینورا افتابی شی؟

_ دورت بگردم من، ننه خیلی بیقراری می کرد و دلش تنگ شده بود، بعدشم یه کم خرت و پرت براتون اوردم که تحویل دادم به نگهبانی و ...

_ خرت و پرتت بخوره فرق سرت، کی از تو ضعیفه چیزی خواسته بود؟! ننه هم خیلی بی جا کرده با تو، سر پیری عقلشو از دست داده که تو رو باز فرستاده این جا؟

_ من غلط کردم، دیگه از این کارای زیادی نمی کنیم به مولا...

_ پس زود شرتو بکن و گورتو گم کن.

_ آقا داداش، حالا که تا این جا اومدیم بذار یه گله گی از دااشای دیگه بکنیم، یه کم این دل سبک شه بعد سرمون رو میندازیم پایین و میریم.

_ زود بنال بینم

_ شوماها خبر دارین فردا می خوان چیکار کنن؟

_ به تو نیم وجب ضعیفه چه مربوطه که می خوان چیکار کنن؟! می گیری تو خونه می تمرگی فضولی هم نمی کنی

_ این دفعه فرق داره داداش! اگه یارو تموم کنه و بیمیره چی؟ کله گنده س طرف، خودت می دونی که...

_ گفتم که این زر زرا به تو نیومده، خودشون حواسشون هست چیکار می کنن، بار اولشون که نیست، مواظبن طرف دراز نشه فقط یه خورده خط خطیش می کنن...

_ آخه چرا؟ بازم دستور اون تولایی بی همه چیزه؟

_ به به به! غوره نشده مویز شدی! چه غلطا! چه اجازه ها به خودت می دی! اگه همون تولایی نبود الان دو تا تیکه جل و پلاست هم سر کوچه بود و معلوم نبود توی کدوم سوراخ موشی بودی حالا چی شده زبون درآوردی و ...

_ آخه چه فایده آقا داداش؟ وقتی با اون آتیش سوزی شوماها رو ازمون گرفت الان هم می خواد جفت دااشای دیگه مونو راهی حبس کنه...

_ دااشات اگه زرنگ باشن که گیر نمی افتن اگر هم چلفتی و گاگول باشن که حقشونه بیفتن حبس... تو فقط حواست باشه اگه بچه ها خفت شدن و گیر افتادن، بری شرکت تولایی و حق و حقوقی که قولشو داده رو بگیری، خرفهم شد؟

_ حتما آق داداش. هر چی شوما دستور بدین اما من که ادرسشو ندارم...

_ اگه خبری شد بیا همین جا بهت می دم، حالا هم تا بیشتر از این کفر ما رو بالا نیاوردی زحمتو کم کن.

وقتی دیبا با عجله کیفش را از شانه برداشت و آن را تحویل ماموران پلیس داد گویا سنگین ترین بارها را از روی دوش ظریفش برداشته است.

بعد نوشت: بدون هیچ توضیح اضافه و مقدمه از همه دوستانم خواهش میکنم برای سلامتی عزیزی دست به دعا بردارن که این روزا به دعاها و انرژی مثبت شما احتیاج دارن . به امید سلامتی این عزیز دوست داشتنی و ممنون از همه شما...

صد و پنجمین قسمت ترمه...

فريبا — Tue, 27 Sep 2011 12:40:00 GMT

پس از به اتش کشیده شدن انبار شرکت و زنگ خوردن تلفن امیرسالار در آن نیمه شب کذایی و تلخ، نسبت به زنگ تلفن و موبایل حساس شده و به محض این که در ساعاتی غیر متعارف صدای زنگ موبایل یا تلفنی بلند می شد، قلب ترمه در سینه ناسازگاری می کرد و با سرعتی چند برابر می طپید. آن روز صبح هم با آنکه هوا کاملا روشن شده بود ولی با زنگ خوردن موبایلش همان نگرانی آزار دهنده به سراغش آمد. با ان که خودش را با سرعت به گوشی رساند اما تماس خیلی زود قطع شد. شماره ناشناس بود و ترمه هر چه به ذهنش فشار آورد آن را نشناخت حتی به پیشنهاد امیرسالار به همان شماره زنگ زد ولی در نهایت ناباوری گوشی خاموش بود! تمام آن روز ذهن مغشوش درگیر تماس بی موقع و تقریبا عجیبی بود که صبح زود همان روز داشت تا اینکه بالاخره نزدیکی های غروب وقتی که ترمه کم کم آن تماس را به فراموشی می سپرد دوباره همان شماره ی ناشناس با او تماس گرفت و نگرانی را در قلب او زنده کرد. با آن که پدربزرگ و بدری خانم در چند قدمی او نشسته بودند اما ترمه از پاسخگویی به این شماره می ترسید!

_بله... بفرمایید... الو؟

_ ............................

_ هیچ معلومه شما چی از جون من می خواین؟ اصلا معنی کارتون رو نمی فهمم... جواب ندین قطع می کنم پس لطفا یا حرف بزنید یا دیگه مزاحم نشین واگرنه...

_ قطع نکن آبجی، ماییم.

با آن که صدا و لحن صحبت یرای ترمه خیلی آشنا بود اما هیجان زیاد مانع از این شد که صاحب صدا را بشناسد.

_ شما؟!

_ آبجی خانوم ما که خودمونو معرفی کردیم. ماییم، دیبا... دیبا حسن زاده.

_ وااااااااااای عزیزم تویی؟ چرا پس حرف نمی زنی؟ صبح چرا قطع کردی؟

و بعد برای اینکه کنار پدربزرگ و مادر شوهرش با دیبا صحبت نکند در حالی که دستش را جلوی گوشی می گرفت با صدایی آرام رو به سالار خان گفت:

_ یکی از بچه های شهرستانیه دانشگاهه که از راه خیلی دور زنگ زده... با اجازه.

و سپس به سرعت از اتاق نشیمن خارج شده و به سمت سوئیت خودشان دوید.

_ خوبی دیبا جان؟ چه خبرا؟ نگفتی چرا صبح زنگ زدی قطع کردیا؟

_ من باهاس شوما رو ببینم، یه کار واجبی داریم ابجی.

_ منم دلم می خواد ببینمت عزیزم. دلم برات تنگ شده اتفاقا چند روز پیش سراغتو از بهادر گرفتم اما اونم...

_ کارم به اون آقا ربطی نداره آبجی، مربوط به...

_ الو؟ دیبا جان چرا ساکت شدی پس؟ کارت مربوط به کی یا چیه خانومی؟

_ مربوط به...

_ داری منو می ترسونیا! می شه جمله تو کامل کنی لطفا؟

_ کارمون مربوط به آقاتونه... ترمه خانوم، باید خیلی زود ببینیمتون.

_ خیره دیبا، چی شده؟!

_ بدیش اینجاس که خیر نیست ابجی. جون آقاتون در خطره.

_ چی؟ آقامون؟! جون امیر؟ اخه چرا؟ تو رو خدا درست حرف بزن ببینم چی می گی...

_ ما الان نمی تونیم خوب حرف بزنیم، دااشم خونه س... شوما فقط پس فردا نذار آقاتون از خونه بره بیرون. من فردا بازم تیلیف می زنم و باهات قرار می ذارم ابجی.

_ نذارم بره بیرون! ولی چرا؟

_ همین که گفتیم... یادت نره ها، اشتب کنی کارش تمومه...

مدتها از قطع شدن مکالمه آنهم توسط دیبا می گذشت اما ترمه هنوز حرفهای عجیبی که شنیده بود را باور نداشت. همه چیز شبیه به فیلم ها و سریال های تلوزیونی بود. تلفنی عجیب و مشکوک که خبر از نقشه ی یک قتل مخوف را می داد! با آن که باور کردنی نبود و تا حد بسیار زیادی به یک بازی و شوخی بچه گانه شباهت داشت اما ترمه مجبور بود که این ماجرای هر چند عجیب غریب را با شخص دیگری در میان بگذارد. ناخودآگاه از بین تمام اعضای خانواده به سراغ بهادر که تازه از شرکت بازگشته بود رفت.

_ خسته نباشی، نیم ساعت وقت داری بهادر جان؟

_ آره، چرا که نه؟ چیزی شده؟

_ اگه بگم نمی دونم، باور می کنی؟! به خدا خودمم نمی دونم چه خبر شده و چی می خوام بگم!

_ بیا اینجا بشین و اروم بهم بگو چی شده و چی می خوای بگی...

_ نیم ساعت پیش دیبا زنگ زد.

_ خب...

_ البته صبح زود هم یه بار زنگ زده بود.

_ پس چرا الان به من می گی؟

_ هول نشو، از تو هیچی نگفت.

_ خب چی گفت؟ چکار داشت پس؟

_ معلوم بود که اصلا حالت عادی نداره، خیلی هول هولکی بهم گفت که پس فردا نذارم امیر از خونه بره بیرون چرا که جونش در خطره! باور می کنی بهادر؟ یعنی باید حرفشو جدی بگیرم؟

_ واللا راستشو بخوای انقدر شوکه شدم که نمی دونم چی بگم اما چون تا حدی برادراشو می شناسم و می دونم که هر کاری ازشون برمیاد، فکر می کنم بهتره که حرفشو باور کنی و تذکرشو جدی بگیری.

_ ولی من نمی تونم و نمی خوام که باور کنم، مگه می شه؟ مگه اینجا سیسیله بهادر که به همین راحتی واسه جون یه شهروند عادی نقشه بکشن؟!

_ یعنی می خوای چکار کنی؟

_ خب معلومه، با این حرفایی که تو از برادرای دیبا می زنی همین الان به پلیس خبر می دم و ازشون کمک می خوام. من هیچوقت به هیچکس اجازه نمی دم که به عزیزترین موجود زندگیم کوچکترین اسیبی برسونه.

_ ولی...

_ ولی نداره بهادر، منو بفهم لطفا... این دفعه دیگه نمی تونم ساکت بشینم و به خاطر این که پای دیبا و خونواده ش در میونه هیچی نگم.

_ من هم به خدا همچین توقعی ندارم فقط بذار اول با خود امیرسالار در میون بذاریم، ببینیم نظرش چیه بعد اقدام قانونی بکنیم.

_خب اینکه کاری نداره، همین الان باهاش تماس می گیرم و می گم که بیاد خونه.

آن شب تا دیر وقت ترمه و همسرش همراه با بهادر و سالار خان بیدار بوده و پیرامون مشکل پیش امده صحبت و مشورت کردند. امیرسالار در ابتدا تمام این ماجرا را یک شوخی بی مزه می دانست که هیچ اعتقادی به صحت و سقم آن نداشت اما بعد از این که ترمه و بهادر به ناچار راجع به اتش سوزی انبار و دست داشتن برادران دیگر دیبا در آن توضیح دادند و اصرار زیاد سالار خان مبنی بر مطرح کردن این مسائل با پلیس، راضی شد که همان نیمه شب به کلانتری رفته و تمام ماجرا را بطور کامل برای مامورین پلیس تعریف کند.

_ با این که احتمال مزاحمت تلفنی هم وجود داره ما نمی تونیم از این ماجرا سرسری بگذریم و از طرفی هم نمی تونیم با تکیه بر یک تماس تلفنی و حرفای شما همه چی رو به پرونده ی اتش سوزی ربط بدیم ضمن اینکه اصلا قابل فهم نیست شما که الان از شناسایی مجرمین پرونده ی اتیش سوزی انبار حرف می زنید چرا قبلا سکوت کردین و به پیدا شدن سرنخ کمک نکردین؟! اصلا چرا این خانوم باید به شما چنین هشداری بدن؟ شما تا چه حد و از کجا برادرهای ایشون رو می شناسید؟ با شما چه دشمنی دارن؟

_ واللا جناب سروان، الان هم پسر عموم این مسئله رو عنوان کرد و من روحم از این جریانات با خبر نبود. راستشو بخواین برای این که پای خواهر اونا به این مسائل باز نشه و مشکلی براش پیش نیاد تا الان سکوت کردن و چیزی نگفتن.

_ ولی گویا ایشون خودشون پاشون رو به این قضیه باز کردن و با تلفنی که زدن قصد کمک دارن. شما تا چه حدی به این خانوم اعتماد دارین و مطمئنید که فردا مجددا تماس می گیرن؟

_ من اصلا نمی شناسمش اما خودش به خانومم گفته فردا در اولین فرصتی که براش پیش بیاد تماس می گیره تا قرار یه ملاقات حضوری رو بذاره.

_ پس باید در اولین مرحله تلفن منزل و همراه همسرتون رو کنترل کنیم و مکالمات رو ضبط کنیم.

_ هر کاری که صلاح می دونید بکنید. به نظرتون من این هشدارو جدی بگیرم و پس فردا از خونه خارج نشم جناب سروان؟

_ اجازه بدین فعلا منتظر تماس بعدی این خانوم باشیم بعدش با هم تصمیم می گیریم.

_ و اگه زنگ نزد؟

_ به هر حال احتیاط شرط عقله، پیشنهاد من اینه که اگر هم کار واجبی پیش اومد و لازم شد که از خونه بیرون برین، ماموران مخفی ما همراهتون باشن تا خدای نخواسته مشکلی پیش نیاد. خدا رو چه دیدین؟ شاید همین ماجرا کمک کرد که به سرمنشاء جرم برسیم در ضمن من باید بطور مستقیم با پسر عموی شما صحبت کنم و جریان کامل شناسایی اون دو نفرو از زبون خودش بشنوم.

_ حتما جناب سروان، هر چی که شما بفرمایید.

صبح روز بعد ماموران نیروی انتظامی در منزل سالار خان حضور یافته و ضمن صحبت با بهادر و ترمه منتظر تماس تلفنی دیبا ماندند البته دیبا هم ان ها را خیلی منتظر نگذاشت و حوالی ساعت 11 صبح تماس گرفت.

_ سلام آبجی، شناختی؟ ماییم...

_ آره دیبا جون، دیشب شماره تو ذخیره کردم... به خدا از دیشب تا حالا از نگرانی دارم خفه می شم، حالا بهم می گی چه خبره و چی شده؟ چرا دیشب اون جوری گفتی؟ منو خیلی ترسوندی خانومی.

_ به ارواح خاک آقامون راست گفتیم ابجی، واسه شوهر شوما نقشه کشیدن. ما با گوشای خودمون شنفتیم اولش نمی خواستیم فضولی کنیم اما بعدش این دل لامصب آروم نگرفت و ...

_آخه چرا دیبا؟ مگه امیرسالار چکار کرده؟ برادرای تو چه دشمنی با همسر من دارن و اصلا از کجا می شناسنش؟!

_ شوما الان کوجایین خانوم؟ خونه؟

_ آره چطور مگه؟

_ می تونی بیای بیرون؟ پارک خزانه میای؟

_ آره چرا که نه؟

_ بلدی اونجا رو؟

_ یه آژانس می گیرم و میام.

_ پس یه ساعت دیگه اونجا منتظریم هر موقع رسیدی یه تیلیف به موبایل ما بزن...

_ باشه تو فقط گوشیتو خاموش نکنی دوباره.

_ نه بابا، مگه دیوونه ایم؟ شوما هم باهاس قول بدی که تنهایی بیای و ...

_ قول می دم، خیالت راحت... تا کمتر از یه ساعت دیگه می بینمت.

بعد از قطع شدن مکالمه ترمه با لحنی ملتمس رو به امیر و ماموران پلیس گفت:

_ تو رو خدا بذارین تنهایی برم ببینم چه خبره. کاملا معلومه که دیبا قصد کمک داره، من اصلا دلم نمی خواد مثل یه مجرم باهاش برخورد شه و احساس کنه از صداقتش سوء استفاده کردیم...

_ شما تا چه حدی می شناسینش؟ از کجا می دونید که این کار هم جزئی از نقشه ی برادراش نیست؟ ما یکی از مامورای خودمونو به عنوان راننده ی تاکسی سرویس با شما می فرستیم و خودمون هم بطور نامحسوس همراهتون هستیم تا اگه لازم شد، اقدام کنیم فقط شما باید خیلی دقت کنید و هر آنچه لازمه بدونیم رو از ایشون بپرسین و در بیارین.

_ من تمام سعیمو می کنم اما شما هم فراموش نکنید که حساب دیبا از برادرای مجرمش جداست و حتی اگر بقول خودتون این تماس هم یه نقشه باشه، دیبا تحت فشار و زور برادراش مجبور به انجام چنین کاری شده...

_ شما خیالتون راحت، تا جایی که ما هم احساس شما رو داشته باشیم و خلافش بهمون ثابت نشه کاری با این خانوم نداریم. امیدواریم که ایشون بتونن ما رو به یه سرنخ برسونن...

وقتی ترمه وارد پارک بزرگ خزانه که در ان ساعت از روز خلوت و ساکت هم به نظر می رسید شد، بیشتر از یکربع ساعت بود که دیبا انتظارش را می کشید و به محض دیدن او با شتاب به سراغش رفت...

_ سلام ابجی. چقدر طول کشید! مگه پیاده اومدی شوما؟

_ سلام عزیزم، شرمنده تا آژانس اومد و خودمو رسوندم طول کشید... ماشالله هزار ماشالله هر دفعه که می بینمت قشنگتر و خواستنی تر از قبلی...

_ ای بابا، بقول ننه بزرگمون، شانس ادم باید قشنگ باشه که مال ما زشت زشته ابجی ترمه. ما خیلی نمی تونیم بمونیم، می ترسیم دااشامون بفهمن اومدیم اینجا پیش شوما و بدبختمون کنن...

_ باشه دیبا جون، پس لطفا خیلی زود و کامل به من بگو منظورت از تلفن دیروز و امروزت چی بوده؟ چرا داداشات باید شوهر منو بزنن یا تهدید کنن؟!

_ واللا آبجی، تا اونجا که ما ملتفت شدیم، چند وقتیه که دارن واسه یه کله گنده کار می کنن. اولش هر چهارتاشون براش کار می کردن اما الان که دوتاشون افتادن زندان، دوتای دیگه با همون مرتیکه کار می کنن و هر چی بهشون بگه نه نمی گن، اونم خوب سبیلاشونو چرب نیگه می داره.

_ یعنی منظورت اینه که همون اقای کله گنده بهشون گفته امیرسالارو بکشن؟ اما اخه چرا؟ اون کیه؟ چه دشمنی با شوهر من داره؟ تو اسمشو نمی دونی؟

_ چرا، توی حرف و گپاشون شنفتم اسم طرفو... بهش می گن "تولایی"...

به محض خارج شدن اسم "تولایی" از دهان دیبا همه ی دنیا روی سر ترمه خراب شد! دیگر متوجه ادامه ی صحبتهای دیبا نبود و خاطرات روزهای سختی که همراه ایدین در دبی گذرانده و نهایتا کشته شدن ایدین تولایی به دست خودش، مقابل چشمانش ظاهر شد و رژه رفت...

_ چی شد ابجی؟! چرا یهو اینجوری شدی؟ دلت آشوبه؟ یه انگشت کنی توی حلقت حله ها...

_ نه دیبا جون لازم نیست. یه دفعه یاد یه خاطراتی افتادم که حالمو خراب کرد و با هزار بار انگشت زدن هم دفع نمی شن... یعنی منظورت اینه که همون اقای تولایی به برادرات پول داده که امیرسالارو بزنن؟

_ آره آبجی اما ما دلیلشو نمی دونیم چیه...

_ خودم می دونم.

_ مگه شوما اون مرتیکه ی زورگو رو می شناسین؟

_ اره دیبا جون، اون یکی از رقبای قدیمی پدر بزرگه که داستانای زیادی تا حالا باهاش داشتیم... تو با این کارت حسن نیتتو به من ثابت کردی اما دیبا می شه به یه سوال دیگه هم جواب بدی؟

_ اگه جوابشو بدونیم حتما می گیم آبجی...

_ گفتی چهار تا برادرت از قبل واسه تولایی کار می کردن تا وقتی که دو تاشون افتادن زندان، درسته؟

_ خب اره...

_ چی شد که زندانی شدن؟ جریان به آتیش زدن انبارهای شرکت ما برنمی گرده دیبا؟

_ چرا ابجی، مال همونه...

_ پس اون جریان هم زیر سر تولایی بود، نه؟

_ اره آبجی...

_ دیبا یه چیزی می خوام بگم، یعنی در واقع یه خواهشی می خوام بکنم که واسه پذیرفتنش هیچ اجباری نداری اما اگه بپذیری بزرگترین لطفو در حق من و خانواده م کردی...

_ خب بگو آبجی، اگه کاری از ما ساخته باشه نه نمی گیم...

_ می دونم توقع خیلی زیادیه و انجامش برات خیلی سخته اما اگه لازم بشه حاضر می شی پیش پلیس شهادت بدی یا اینکه بخاطر برادرات...

_ ما دیگه از دست برادرامون عاجزیم ابجی، چقدر کتک بخوریم و حرف زور بشنویم و به فرمایش اقایون زیر بار کار خلاف بریم؟ اما جرات شهادت دادن رو هم نداریم، اصلا به بعدش فک کردی که چه بلایی سر ما میارن؟ به خدا تیکه بزرگمون گوشمون می شه...

_ اگه من از طرف خودمو پدربزرگ قول حمایت بهت بدم چی؟ حرفمو باور می کنی؟

_ خب آره اما...

_ اما چی؟

_ بهار خانوم چی ابجی؟ اونو که می دونی چقدر از ما شاکیه و بدش میاد...

_ اولا که این جریان به بهار ربطی نداره، ثانیا بهار باید از خداش باشه که تو اینجوری به خانواده ش کمک می کنی...

_ پس یادتون باشه که این جریان ربطی به آق بهادر نداره ها، ما واسه خاطر شوماس که می خوایم این کارو بکنیم...

_ تو خیلی ماهی دیبا، من عاشقتم بخدا... امیدوارم هر چه زودتر با هم جاری بشیم.

سرخی شرم، زیبایی گونه ها و صورت خوش فرم دیبا را بیشتر از همیشه به رخ کشید.

صد و چهارمین قسمت ترمه...

فريبا — Sat, 30 Jul 2011 03:54:00 GMT

رویا بدون هیچ فکر یا تصمیم قبلی با امیرسالار در همان رستورانی که همیشه دیدار داشتند، قرار گذاشته و جالب این بود که ایلیا هنوز از زمان و محل ملاقاتشان خبر نداشت! به همین علت رویا بعد از اطمینان از اینکه حتما امیرسالار، او و ایلیا را با هم خواهد دید به دفتر بازگشت و رو به ایلیا گفت:

_ جناب لطیفی، من همین الان با خواهر بزرگترم صحبت کردم و اجازه گرفتم که ساعت 8:30 امشب، همدیگه رو تو رستوران یاس، خیابون ولی عصر روبروی پارک ملت ببینیم. از نظر شما زمان و مکانش خوبه؟ لطفا بی رودربایستی بگین.

_ خوب که چه عرض کنم، عالیه. من واقعا بخاطر این ملاقات خوشحال و ذوق زده م...

_ شما لطف دارین پس انشالله امشب همدیگه رو می بینیم فقط باید عرض کنم که من خیلی روی وقت و خوش قولی حساسم، لطف کنید منو منتظر نذارین و سر موقع تشریف بیارین.

_ خیالتون راحت. من امکان داره که زودتر از موعد مقرر اونجا باشم اما دیرتر محاله. بی صبرانه منتظر رسیدن ساعت هشت و نیم می مونم.

_ پس بهتره فعلا به کارمون برسیم.

همه چیز همان طور که رویا می خواست پیشرفته بود. با ایلیا ساعت 8:30 قرار گذاشته در صورتی که از امیر خواهش کرده بود 8:45 رستوران باشد اگر ایلیا هم به خوش قولی امیر سالار بود، شک نداشت که آن دونفر همدیگر را ملاقات خواهند کرد و بیش از حد به تحریک حس حسادت امیر امیدوار و راضی بود.

به محض تعطیل شدن شرکت، رویا به سرعت خودش را به مهد کودک امیر کوچولو رساند و از مسئولین آنجا خواهش کرد تا آن روز امیر را چند ساعتی بیشتر در مهد نگهدارند. برای رسیدن به مقصودش نیاز به چند ساعت وقت آزاد داشت به همین علت بعد از مطمئن شدن از پسرش برای خرید مانتو شلوار جدید و دیگر مایحتاجش راهی بوتیک هایی که همیشه از آنها خرید می کرد، شد. با وسواسی بیشتر از همیشه لباس و کیف و کفش مورد نظرش را انتخاب و خریداری کرد و بعد از آن به سالن آرایشگاهش رفت. قصد ایجاد تغییری اساسی و کلی داشت، باید کاری می کرد که بیشتر از همیشه به چشم امیرسالار بیاید و زنده کردن حس حسادت در او، بهترین و موثرترین راهی بود که به ذهنش می رسید... همیشه از رنگ روشن و براق موهای لخت و بلندش راضی بود اما برای عوض شدن تیپش، اولین راهی که به ذهنش رسید، عوض کردن رنگ موهایش به شکلی محسوس بود به همین خاطر از آرایشگرش خواست تا برای اولین بار موهایش را مشکی پرکلاغی کند! شک نداشت سایه ای که رنگ مشکی سورمه ای بر روی پوست روشن صورتش ایجاد می کند، بیشتر از هر وقت دیگر زیبایی هایش را به رخ خواهد کشید... رنگ موی جدید و آرایش کامل اما به ظاهر ملایمش به حدی او را عوض کرد که وقتی برای بردن امیر کوچولو به مهد رفت تعجب و تحیر در چهره ی مربیان مهد به وضوح دیده می شد حتی پسر کوچکش بعد از دیدن او با لبخندی نمکین گفت:

_ مامانی چقدر قشنگ شدی، موهاتو چه جوری مثل موهای خاله ترمه کردی؟!

اشاره ی بی غرض و ناخودآگاه فرزندش، رویا را به فکر فرو برد. آیا واقعا قصد مقابله یا مقایسه شدن با ترمه را داشت؟ هرگز! همیشه خودش را به مراتب زیباتر و بالاتر از ترمه می دانست و در خلوت و تنهاییش به خود یادآوری می کرد که انتخاب اول امیرسالار بوده و شوهرش ترمه را بعد از، به ظاهر گم شدن او به زور و اجبار برگزیده است ولی همیشه در پایان جنگ و جدل با خودش، صادقانه به این نتیجه می رسید که ترمه به شدت از او موفق تر بوده و این اعتراف تلخ غیر قابل کتمان و آزار دهنده بود.

هر چه به ساعت ملاقات نزدیک تر می شد، اضطراب و هیجانش هم افزایش می یافت. خودش به خوبی می دانست که این دلشوره و نگرانی به هیچوجه مربوط به دیدار با ایلیا لطیفی، همکار جدیدش نمی باشد بلکه بیشتر از همیشه نگران و از طرفی مشتاق دیدن امیر سالار و چگونگی عکس العمل او پس از دیدن ایلیاست. یعنی بعد از دیدن او وایلیا در کنار هم و در یک ملاقات خصوصی چه حس و حالی پیدا می کرد و چه واکنشی نشان می داد؟ آیا از او عصبانی و دلخور یا بقولی غیرتی می شد؟ یا بدون توجه و بی اهمیت به راحتی از کنار این مسئله عبور می کرد و اصلا به روی خودش نمی آورد؟

البته این قرار ملاقات از جهات دیگر هم می توانست برای رویا مهم و ارزشمند باشد... به احتمال قوی ایلیا با دیدن پسر کوچک او و پی بردن به این مسئله که قبلا ازدواج کرده و حتی یک فرزند هم دارد، نسبت به او سرد شده و دست از رفتار عاشقانه ای که پیش گرفته بود، برمی داشت خصوصا که با آمدن امیرسالار و بردن بچه، پدر فرزند او را هم می شناخت و با آگاهی بر اینکه رویا قبلا همسر رئیس فعلیش بوده است، تصمیم جدیدی می گرفت و برای حفظ موقعیت کاریش از رویا دوری می کرد.

وقتی که بالاخره رویا در خیابان شلوغ ولی عصر جای پارک پیدا کرد و خودش را یه رستوران رساند، حدود پنج دقیقه از زمانی که برای ملاقات تعیین کرده، گذشته بود. همان طور که بعلت بغل کردن امیر کوچولو نفس نفس می زد، او را روی یکی از صندلی های کنار میزشان نشاند و رو به ایلیا که به محض وارد شدن آنها در جا ایستاده بود، گفت:

_ واقعا شرمنده... با این که همیشه خودم از بدقولی بدم میاد اما امشب این کارو انجام دادم! به خدا ناخواسته بود، جای پارک گیرم نمی اومد، بیشتر از ده دقیقه گشتم تا پارک کردم. بعدشم کلی بچه به بغل دویدم تا رسیدم. بازم شرمنده، معذرت می خوام.

_ این چه حرفیه خانوم؟! من خودمم به سختی پارک کردم. الانم بهتره به جای این حرفا و تعارفات، بنشینید تا خستگی تون در بیاد... اصلا برای چی این امیر خان خوش تیپ رو بغل کردین؟ ماشالله واسه خودش مردی شده دیگه، گمونم می تونه راه بیاد، درست نمی گم؟

رویا انچه می شنید را باور نداشت! ایلیا طوری در مورد فرزند او صحبت می کرد که گویا از بدو تولد او را دیده و می شناخته!

_ بله، حق با شماست. امیر کوچولوی ما می تونه بخوبی راه بره اما از اونجایی که پدرش عادتش داده، منم مجبور می شم بغلش کنم.

_ باید اعتراف کنم که کمتر چنین شباهتی رو بین پدر و پسر دیدم! پسر گل و دوست داشتنی شما و جناب والا هیچ تفاوتی با هم ندارن و دقیقا بیانگر همون جریان کپی برابر اصل هستن!!! منکه واقعا از این همه شباهت حیرتزده م!

جملات آخر ایلیا تعجب رویا را چندین برابر کرد. جریان به آن شکلی که او آرزو داشت پیش نمی رفت. ایلیا بخوبی از همه ی آنچه رویا گمان می کرد رازی مخفیانه است با خبر بود و هیچ تعجبی از اینکه رویا صاحب پسری از رئیس شرکتشان است، نکرد!

_ ببخشید جناب لطیفی...

_ میشه انقدر با من رسمی نباشین؟ خواهش می کنم... لطفا منو ایلیا صدا بزنید، بذارین معذب نباشم.

_ چشم، ببخشید ایلیا خان، می شه بدونم شما این اطلاعات دقیقو راجع به امیر و پدرش از کجا بدست آوردین؟

_ خواهش می کنم. اگه حمل بر جسارت و فضولی نمی کنید، باید بگم از اون جا که ارادت خاصی نسبت به شما پیدا کردم، کمی با علی عزیز -همسر بهار خانوم والا منظورمه- راجع به شما حرف زدم و ایشون...

_ لازم نیست ادامه بدین. خودم می تونم بقیه شو حدس بزنم.

_ شما بخاطر این کارم از دست من عصبانی شدین؟ خواهش می کنم بی تعارف و صادقانه جوابمو بدین.

_ نه؛ اصلا. فقط کمی تعجب کردم.

همان طور که رویا و ایلیا گرم صحبت و حرف زدن بودند، امیرسالار به همراه ترمه وارد رستوران شد و قبل از هر کسی امیر کوچولو متوجه ورود پدرش شد و با لحن کودکانه و شیرینش با وجدی وصف نشدنی پدرش را با صدایی بلند صدا زد.

_ بابایی جونم، دوستت دارم... مامی، بابا و خاله ترمه اومدن!

با توجه به عکس المل امیر، مادرش و ایلیا ناخودآگاه به سمتی که پسر کوچولو اشاره می کرد، برگشتند و رویا با دیدن ترمه کلی جا خورد! هرگز گمان نمی کرد که امیر سالار به همراه همسرش برای بردن فرزند او بیاید.

_ سلام به همگی. دیر که نرسیدم رویا جان؟ قرار بود 8:45 بیام که اومدم...

خوب هستین؟ شما چطورین ایلیا خان؟ پسر خوردنی و خوش تیپ من چطوره؟ بدو بیا بغل بابا ببینم پدر سوخته.

_ نه، به موقع اومدی... شما خوبین ترمه جان؟ مزاحم شما هم شدیم. به خدا من نمی خواستم به زحمت بیفتین.

_ ممنون، خوبم من... این چه حرفیه؟ چه زحمتی؟ من و امیرسالار می خواستیم بریم خرید، گفتیم بیایم امیر کوچولومونم با خودمون ببریم. این که زحمت نیست، لطف و رحمته به خدا.

ایلیا که تا آن موقع ساکت مانده و به تعارفات بقیه گوش می داد، وارد بحث شد و با ادب فراوان از ترمه خواست تا بنشیند.

_ خیلی خوش اومدین، خوشحالمون کردین. حالا چرا نمی شینید خانوم والا؟

_ ممنون، لطف دارین ولی همونطور که گفتم باید زودتر بریم که به خریدامون برسیم اما قبل از رفتن از رویا جون می خوام که اگه حمل بر پررویی نمی شه، شما رو بهمون معرفی کنن.

قبل از اینکه رویا دهان باز کند، امیر سالار در حالی که رو به ایلیا داشت با لبخند گفت:

_ ایشون جناب لطیفی هستن، ایلیا خان لطیفی. از دوستان گل علی عزیز و همکاران و کارمندای خوب ما... مدتیه که در دفتر رویا جان با ایشون همکاری می کنن و انشالله که این همکاری ختم به خیر می شه...

جملات معنی دار امیر سالار، رویا را بیشتر از قبل، غرق تعجب و ناباوری کرد! آن شب چه خبر بود؟ چرا هیچکدام از حدسیات و احتمالات او به شکلی که دوست داشت، پیش نرفته و انجام نمی شد؟ امیر بدون ذره ای توجه به ظاهر تغییر یافته ی او و حتی اندکی حسادت، ایلیا را به همسرش معرفی کرده و با گوشه و کنایه به نوعی او را به رویا ربط داده و از عاقبتی خیر حرف زده بود! یعنی واقعا تا این حد نسبت به او و آینده اش بی تفاوت بود؟

تمام آن شب، حتی زمانی که ایلیا با شور و عشق از تغییر محسوس و فوق العاده ی او گفته بود، فکر رویا مشغول و درگیر جای دیگری بود! چقدر نقشه کشیده و چه حساب هایی که نکرده بود. حتی یک درصد هم گمان نمی کرد که جریانات به آن شکل مسخره پیش برود! تمامی عقلش با همه ی احساسش درگیر شده و او را آزار می داد. دیگر راهی به جز دل کندن باقی نمانده بود. باید امیرسالار را به حال خود و خانواده اش رها می کرد و برای خودش و اینده اش به فکر یک تکیه گاه دیگر می بود و ایلیا لطیفی گزینه ی خوب و مناسبی به نظر می رسید.

بحث بین امیر سالار و ترمه هم بعد از تحویل گرفتن امیر کوچولو و تنها شدن در اتومبیل، به رویا و ایلیا لطیفی مربوط می شد. ترمه با شوق و ذوقی باور نکردنی رو به امیرسالار گفت:

_ یعنی ممکنه با هم ازدواج کنن؟ خدایی چقدر هم به هم می اومدن، نه امیر؟

_ آره، به هم میان. می دونی ترمه، اگه رویا با یه ادم خوب ازدواج کنه خیال منم راحت می شه. علی که خیلی از این آقا تعریف می کرد و می گفت جزء بهتریناس و اینکه چشمش رویا رو گرفته خوش شانسی این خانومو نشون می ده. انشالله که همینطور باشه فقط یه چیزی می خوام بگم اما پیش تو روم نمی شه...

_ چیه؟ حسودیت می شه؟ غیرتی شدی؟

امیر سالار همانطور که از اینه به پسر کوچکش که در صندلی عقب سرگرم با اسباب بازی اش بود، نگاه می کرد با صدایی آرام و لحنی غمگین گفت:

_ آره اما نه به اون شکلی که تو فکر می کنی. اگه امیر من بعد از ازدواج مادرش بخواد به کس دیگه ای به جز من بگه "بابا" من از غصه و ناراحتی دق می کنم... اصلا قبل از ازدواج رویا این حرفو بهش می زنمو حسابی باهاش شرط می کنم. بچه ی من فقط مال منه و فقط هم باید به خودم بگه بابا.

_ بچه نشو و هیچوقت هم این حرفو نزن و این شرطو نذار... اینکه بچه ت به کی بگه بابا فقط به خودش و تو مربوطه نه هیچ کس دیگه... درسته خیلی کوچیکه ولی حاضرم قسم بخورم که خیلی می فهمه و با همون ذهن لطیف و قلب پاک بچه گانه ش خوب فهمیده و درک کرده که تو باباشی...

_ اینو جدی می گی؟

_ معلومه که جدی می گم، شوخیم چیه؟! بعدشم، حتی اگه رویا زن خوش تیپ ترین مدل دنیا هم بشه، امیر کوچولو انقدر می فهمه که هیچ کس به پای بابای جذاب و بی نظیر خودش نمی رسه. پس اصلا نگران نباش و بذار رویا با خیال راحت به زندگیش برسه و آینده شو بسازه.

_ ذووووق می کنیم... آب مـــــــــی شویم.

پ.ن: از همه ی دوستای گلم بخاطر فاصله ی زیادی که بین دو قسمت ترمه افتاد، معذرت می خوام قول زنونه می دم دیگه تکرار نشه...

تولدت مبااااااااااااااااااارک مسعود جان...

فريبا — Fri, 15 Jul 2011 06:30:00 GMT

برایت از طلا تختی

مسیری رو به خوشبختی

برایت عمر نوحی را

وقار همچو کوهی را

برایت صبر ایوبی

حیاتی مملو از خوبی

برایت شاد بودن را

فقط آزاد بودن را

رفاقت را

صداقت را

محبت را دعا کردم...

تولدت مبارک مسعود عزیز... سالیان سال زنده باشی و شاد و موفق و سلامت زندگی کنی.

سعید و سبای من تولدتون مبارک... صد و سومین قسمت ترمه تقدیم به شما

فريبا — Wed, 15 Jun 2011 06:44:00 GMT

برف بود
آسمان نه ؛ دل بی تابم ... بی تاب ...
یخ زده بود
زمین نه ؛ نگاه دیروز تر هایم
زمهریر دویده بود
نه به آسمان ؛ به بغضم ... بغض کالم
و با تمام این محدودیت های سرمه ای که قلب ترک خورده ام داشت
مهری دوید به ترک هایم
وقتی که نشسته بود حضور کمرنگم
روی تکه سنگی که همزبان این روزهای دلم بود
دور دست چشمان ترم را می نواخت
سکوت برایم ترانه می ساخت
انگار همه دست به دست هم داده بودند
تا غصه های پر رنگ نگران کننده ی مرا در نیلگون رها کنند
تا خود خود خدا هم بداند
شاید که اشکی

...
دستم گره خورد به دستان دو شاخه گل
گل های همیشه بهاری ...
بهار ...
و حالا اینقدر خوشبختم که خودم را خدا می دانم
حالا این کفر است یا نه نمی دانم
ولی من عاشقم
و دستانم بوی عشق می دهد
کنار سایه های آبی کم رنگ و پر رنگ شما
باشید بر وزن بی تابم
تا سایه تان سرم را خنک کند از....
تولدتان مبارک

دقایق و ساعت ها به سختی می گذشتند. عذاب وجدان هر لحظه بیشتر از قبل روح و جان بهادر را می آزرد. متهمین با اینکه در حین ارتکاب جرم دستگیر شده بودند، هیچ اعترافی نکرده یا پرده از هیچ رازی بر نداشته بودند و همین مسئله باعث شد که بهادر مشکوک تر از قبل به این موضوع بیندیشد. یعنی برادران دیبا به علت پی بردن به علاقه ای که بین او و خواهرشان بوجود آمده بود و بودن رابطه ای بسیار ساده و کوتاه مدت دست به این کار زده بودند؟! چنان چه دلیل آن ها برای به آتش کشیدن انبار کارخانه، چنین مسئله ای بود پس برقرار کردن ارتباطی دوباره و مطرح کردن این موضوع با دیبا، می توانست عواقبی به مراتب جدی تر و خطرناک تر به همراه داشته باشد. دیبا به جز آن دو برادری که به جرم آتش زدن انبار کارخانه ی والا در زندان بودند، برادر های دیگری هم داشت و بهادر به خوبی می دانست که انجام هیچ کاری از آن ها بعید نیست.

در بین دو راهی سخت و عذاب آوری قرار گرفته بود. آیا می بایست ساکت می ماند و مثل یک تماشاچی غریبه فقط نگاه می کرد یا مثل دفعات قبل به یکی از اعضای خانواده اعتماد کرده و راز بزرگی که در سینه داشت را فاش می کرد؟

در اولین قدم و پس از چند روز فکر تصمیم گرفت که موضوع برادران دیبا را با شوهر خواهرش "علی مقدم" در میان بگذارد اما ترس از این که به واسطه ی شغل علی، این مسئله به روزنامه ها و مجلات درز پیدا کند و برای دیبا مشکل ساز شود او را از این تصمیم منصرف کرد و باز هم مثل همیشه تنها راه نجاتی که به ذهنش رسید، صحبت با "ترمه " بود.

قطعا ترمه این بار هم می توانست با صبر و حوصله به حرف های او گوش کرده و پس از آن با درایت کافی یک راه حل مناسب پیدا کند. با این که به خوبی به اخلاق ترمه آشنایی داشت اما باز هم مطرح کردن چنین مسئله ای و اعتراف کردن به پنهان نمودن چنین سرنخی مهم، برای بهادر کار آسانی نبود.

وقتی بهادر بر روی یکی از نیمکت های سفید و بلند باغ خانه، کنار ترمه نشست به حدی مضطرب و دست پاچه بود که ترمه در اولین نگاه متوجه رفتار غیر معمول و نگرانی او شد!

_ خوبی بهادر؟! چیزی که نشده؟

_ نه! چرا یه دفعه این فکرو کردی؟

_ آخه رنگ و روت بدجور پریده!

_ نه بابا چیزی نیست... این دخمل خانوم خوشگلتو می دی بغل من؟

_ خیلی دلم می خواد این کارو کنم اما دستات انقدر می لرزه که راستشو بخوای می ترسم بچه رو بدم بغلت! بهتر نیست با من رو راست باشی و راحت حرفتو بگی؟ تا جایی که یادمه با من رودروایسی نداشتی...

_ من نمی دونم چکار کردم یا کجای رفتارم عجیب غریب بوده که تو این طوری فکر می کنی؟

_ آینه که این جا ندارم بدم دستت تا خودتو ببینی اما صداتو که می شنوی؟ انقدر لحنت مضطرب و تن صدات پایینه که به زحمت متوجه حرفات می شم! بهادر تو رو خدا تا منو از این بیشتر نترسوندی و نگران نکردی بگو چی شده؟ واسه کسی اتفاقی افتاده؟

_ اتفاق که نمی شه گفت اما...

_ اما چی بهادر؟

_ هیچی ترمه، فراموش کن... من باید تا بیشتر از این دیرم نشده برم شرکت.

_ صبر کن بهادر... واسه دیبا اتفاقی افتاده؟ دوباره دیدیش؟

_ نه. حدسا و حرفای عجیب و غریبی می زنیا! چرا یه دفعه به دیبا فکر کردی؟

_ نمی دونم اما حس می کنم تو اصلا حالت خوب نیست و سرحال نیستی. بهتره هر چه زودتر حرفی که می خواستی بزنی رو بگی و هم خودتو سبک کنی، هم منو از نگرانی در بیاری... بگو بهادر، من تا آخرش گوش می کنم...

_ آخه نمی دونم چی بگم یا اصلا چه جوری بگم. چون خودمم از صحت حرفایی که می خوام بزنم مطمئن نیستم.

_ خب اینکه عیبی نداره، بگو تا با هم راجع بهش بحث کنیم، شاید هم به یه نتیجه ی مثبت برسیم و تو از این حالت دربیای.

_ آتیش سوزی انبار کارخونه ی نساجی رو یادته؟

_ خب معلومه، چطور مگه؟

_ اون دو نفری هم که اون جا دستگیر شدن رو به خاطر میاری؟

_ ندیدمشون که، اما یادمه که نگهبانا دو نفرو همون موقع دستگیر کرده بودن.

_ اون دو نفر برادرای دیبا بودن ترمه!

_ مطمئنی یا این همون خبریه که از صحت و سقمش مطمئن نیستی؟

_ یه جورایی می شه گفت که مطمئنم. من حتی یکیشون رو همونجا که دیدم شناختم.

_ منو ببخش اما اصلا نمی فهممت! اگه تا این حد مطمئنی پس چرا تا حالا ساکت موندی و هیچی به امیر سالار یا پلیس نگفتی؟!

_ به نظرت برای مامورین پلیس فرق می کنه که اونا برادر کی هستن؟ راستی راستی فکر می کنی دادن این اطلاعات واجب بود؟

_ خب اگه نبود پس چرا الان ناراحتی و عذاب وجدان آزارت می ده؟

_ واسه اینکه می ترسم دوستی هر چند ساده و کوتاه من با خواهرشون، انگیزه ی انجام چنین کاری شده باشه.

_ بچه نشو بهادر! ماجرای عشق و علاقه ی شما به چند ماه قبل بر می گرده، بعدشم اصلا اونا چه جوری از این ماجرا با خبر شدن؟ عقلت کجا رفته؟ مگه دیبا دیوانه س که بیاد یه همچین اعترافی کنه و خودش رو زیر سوال ببره و تو رو توی درد سر بندازه؟!

_ پس آخه چرا این کارو کردن؟ از اون روز تا حالا بارها اینو از خودم پرسیدم اما به هیچ نتیجه ای نرسیدم.

_ من تا قبل از امروز و زدن این حرفا از جانب تو هم شک نداشتم که اون دو نفر مزد بگیر یه شخص سومی هستن و الان با این اعتراف تو خیلی مطمئن تر از قبل، نظرم اینه که یه نفر دیگه پشت این جریانه اما کی، نمی دونم.

_ تو فکر می کنی اگه این جریانو با دیبا مطرح کنیم، بتونه کمکمون کنه؟

_ بعید نیست. بالاخره یکی از اعضای اون خونواده س و خیلی احتمال داره که از سَر و سِر برادراش با خبر باشه.

_ پس به نظر تو صلاحه که بریم سراغ دیبا.

_ ای کلک! این جوری می خوای از من مجوز ملاقات دوباره ی دیبا رو بگیری؟

_ نه بابا، چرا شایعه سازی می کنی؟ اگر هم قرار باشه کسی سراغش بره، اون خودتی نه من... اینجوری هم نگام نکن، به خدا راست می گم.

_ ای بدجنس، حالا تازه دارم می فهمم دلیل اون همه رنگ عوض کردن و هول شدن چی بود... صبر کن من یه دو دوتا چهار تا کنم، ببینم چکار کنیم بهتره. حتما خبرت می کنم... این یه سرنخ خیلی خوبه که گیر آوردیم و من بهت قول می دم که اگه دوتایی با صبر و حوصله پیگیرش بشیم حتما به نتیجه می رسیم.

_ ممنون ترمه جان. ای کاش بهار هم مثل تو آروم و منطقی بود.

هنوز بیشتر از 25 دقیقه تا ساعت 8 صبح و باز شدن درهای شرکت وقت بود اما "ایلیا لطیفی " پر انرژی، سرحال و قبراق، داخل اتومبیل جلوی درب پارکینگ نشسته و بی صبرانه منتظر شروع شدن یک روز پرکار و شلوغ بود.

با ان که تمام شب را با خوابی ناآرام و مشوش گذرانده بود اما تحت تاثیر یک نیروی قوی و در عین حال عجیب از صبح زود بیدار شده و با انرژی مضاعف، آماده ی یادگیری درس های جدید و همچنین پس دادن دروس قبلی بود. استاد و معلم توانا، زیبا و بسیار خوش رویی که داشت، علاقه و همت او را نسبت به یادگیری درس مدیریت به مراتب بیشتر کرده و مصداق کامل ضرب المثل "درس معلم ار بود زمزمه ی محبتی، جمعه به مکتب اورد طفل گریز پای را" بود. برای او که ماه ها خانه نشینی و عزلت را برگزیده بود، چنین اشتیاق و علاقه ای به کار کردن و در جمع حاضر شدن، عجیب و باور نکردنی بود! با اشتیاق نگاه دیگری به رزهای سرخی که چند دقیقه ی پیش خریده بود، انداخت و همه ی مهر و محبتی که در دلش انبار شده بود را با همان اشتیاق وصف ناپذیر روانه ی آن ها کرد. شک نداشت که سرخی این گل ها می تواند راز سرخ شدن صورتش را بعد از هر لبخند دلنشین رویا، برملا کند. نگاه سبز زمردین رویا به شدت دل غمگینش را به یغما برده و به زنجیر کشیده بود و در عوض مرهم و نوازش گر روح زخم خورده و افسرده اش شده بود. این روزها دوست داشت که به جای تمامی لحظه های از دست رفته ی زندگیش کار کند و بهترین شیوه ی مدیریتی را برای شرکت والا به ارمغان آورد! با آن که تا قبل از این هیچ علاقه ای به مبحث مدیریت نداشت و تقریبا هیچ چیز از آن نمی دانست اما اکنون درصدی شک نداشت که با بودن رویا و حس کردن عطر وجودش، می تواند به بهترین و قابل ترین مدیر کشور تبدیل شود!

به سرعت و با دستی لرزان، قبل از رسیدن رویا، رزهای سرخ را روی میز او قرار داد و با شوقی وصف نشدنی منتظر ورود او و دیدن عکس العملش بعد از مشاهده ی گل ها شد. انتظار شیرینش مدت زیادی به طول نینجامید و رویا مطابق معمول، مرتب و آراسته، در نهایت جذابیت وارد دفتر شد و بعد از سلام و احوالپرسی با شاگرد ساعی و مستعد خود، نگاهش روی رز های زیبا و سرخ میخکوب شده و بی اختیار گل از رخش شکفت. به سرعت به طرف میز رفت، دسته گل بزرگ را برداشت و با دقت و موشکافی به بررسی آن پرداخت. هیچ خبری از کارت یا نوشته ای که نشانگر فرستنده ی گل ها باشد، نبود! بدون هیچ مکثی و بی آنکه کوچکترین توجهی به ایلیا داشته باشد از اتاق خارج شد و با صدایی که بوضوح شنیده می شد رو به منشی گفت:

_ شما نمی دونید این گلها رو کی فرستاده؟

_ گلها؟! کدوم گلها؟

_ همون دسته گل بزرگی که روی میز منه دیگه.

_ راستشو بخواین من اصلا دسته گلم ندیدم چه برسه به فرستنده ش!

_ شما از کی شرکتید؟

_ از شروع ساعت کاری البته آقای لطیفی قبل از من رسیدن، می تونید از ایشون بپرسید.

_ امروز صبح آقای والا، امیرسالار والا رو می گم، اینجا نبودن؟

_ نه خانوم... دو، سه هفته ای هست که آقای رئیسو اینجا ندیدم.

_ خیلی ممنون... به کارت برس، فقط یه لطفی کن و بگو واسه من یه گلدون بیارن.

رویا ناامید و سرخورده به دفتر کارش بازگشت و در سکوت، بدون آن که کوچکترین توجهی به ایلیا داشته باشد پشت میزش نشست. مغموم و متفکر بود با دیدن گلها کلی ذوق کرده و دلگرم شده بود که امیرسالار بالاخره یاد او کرده یا از آن هم بیشتر، دلتنگ او شده است اما حرف های خانم منشی که بدون هیچ غرضی عنوان شد او را بیشتر از قبل به فکر برده و غمگین کرد. امیر سالار با آنکه رئیس کل تشکیلات والا بود، در طول مدتی که رویا به این بخش از شرکت منتقل شده و کار می کرد حتی برای یکبار هم به آنجا سر نزده یا سراغی از او نگرفته بود! عجیب به نظر می رسید! امیر آدم بی توجه یا بی دقتی نبود که بتواند برای هفته ها یکی از شعب شرکت را نادیده گرفته یا بر روی کارهایش نظارت نداشته باشد. به هیچ عنوان قصد نداشت که با حقیقتی که فکر و دلش را می آزرد کنار امده و به این راحتی بپذیرد که امیرسالار او را برای همیشه از زندگیش خارج کرده است. باید بیشتر مواطب می بود و با وسواس بیشتری همه چیز را تحت نظر می گرفت. او یک مادر بود و این حق را داشت که از این به بعد فرزندش را تحویل راننده یا مستخدمان خانه ی والا ندهد. امیر سالار برای دیدن پسرش باید مادر او را هم ملاقات می کرد.

صدای آقای لطیفی که رویا را با نام فامیل می خواند، او را به دفتر کار بازگرداند.

_ می بخشین خانوم عیار، قصد فضولی ندارم اما اتفاقی افتاده؟ اون گلها ناراحتتون کرد؟

_ نه اصلا، راستی شما می دونید اون گلها کار کیه؟

_ بله

_ جدا؟ خب کی فرستادشون.

_ خودم... کار بدی کردم؟

_ نه، اما مناسبتش؟

_ مگه همه چی باید مناسبت داشته باشه؟! به نظرتون این همه زحمتی که برای من می کشین رو چه جوری باید جبران کنم؟

_ احتیاجی به این حرفا نیست، من واسه این کارم حقوق می گیرم.

_ اون مبلغی که بعنوان حقوق می گیرین از طرف شرکته اما من دلم می خواد خودم بتونم مراتب قدردانی و تشکرم رو برسونم.

_ به نظر من که هیچ لزومی نداره.

_ اما از نظر من خیلی الزامیه. به همین خاطر الان می خوام به خودم اجازه بدم که برای ناهار ازتون دعوت کنم... می شه؟

_ خیلی ممنون جناب لطیفی اما من به غذای شرکتمون خیلی عادت کردم، ضمن اینکه برای ناهار اونقدر وقت نداریم که بخوایم بریم بیرون...

_ خب می تونیم واسه شام بریم یه رستوران. البته من حواسم هست و می دونم که یه خانوم نمی تونه تا دیر وقت بیرون بمونه و قول می دم خیلی زود شما رو برسونم منزل...

رویا که با جریانات پیش آمده اصلا حوصله ی بحث و صحبت راجع به این مسائل را نداشت در ابتدا تصمیم گرفت که خیلی محترمانه دعوت او را رد کند اما یکباره جرقه ای ذهن مستعدش را روشن کرد. لبخندی زد و با نگاهی که شیطنت از آن می بارید به او خیره شد و در حالی که سعی داشت لحن دلنشینی به صدایش بدهد، گفت:

_ دعوتتون رو می پذیرم اقای لطیفی اما یه شرط کوچولو دارم.

_ بفرمایید لطفا.

_ همون طور که خودتونم فرمودین من نمی تونم تا دیر وقت بیرون بمونم پس لطفا اجازه بدین رستورانی رو که قراره بریم رو من انتخاب کنم.

_ حتما، چرا که نه؟ حالا کجا رو انتخاب کردین؟

_ اجازه بدین فکرامو می کنم و تا بعد از ظهر حتما بهتون خبر می دم... خیلی ممنون از لطفتون.

ایلیا لطیفی در آسمانها و روی ابرها قدم بر می داشت و رویا روی زمین دنبال راه چاره ای بود تا بتواند این قرار ملاقات را به گوش امیرسالار برساند. به همین علت به سرعت از دفتر خارج شد و بدون هیچ فکری شماره ی موبایل امیرسالار را گرفت.

امیر با دیدن نام رویا بر روی صفحه ی گوشی اصلا دوست نداشت جوابگوی تلفن باشد اما با یادآوری اینکه ممکن است مشکلی برای پسرش بوجود آمده باشد، تلفن را جواب داد.

_ جانم؟ سلام رویا، خوبی؟

_ ممنون، از احوال پرسی های شما...

_ چیزی شده؟ اتفاقی افتاده؟

_ ببین کارمون به کجا رسیده که توقع داریم فقط در صورتی از هم خبر بگیریم که اتفاقی افتاده باشه! عجیبه، نه؟

_ منظورم این نبود رویا جان، می دونی که من یه ادم وسواسی و نگرانم و دلم زودی شور می افته...

_ نگران نباش، دلتم شور نزنه. زنگ زدم که یه خواهشی ازت کنم.

_ بگو.

_ امشب با یه دوستی واسه شام قرار دارم که نمی خوام امیرو با خودم ببرم، میشه امشب پیش تو باشه؟

_ حتما، چرا که نه؟ ما از خدا می خوایم امیر پیشمون باشه.

_ پس لطفا قبل از ساعت 9 بیا رستوران یاس که امیرو ببری.

_ اگه بخوای زودتر از اونم می تونم بیام خونه و ببرمش.

_ نه لزومی نداره، ممکنه واسه این قرار برم آرایشگاه و خونه نباشم و پشت در بمونی.

_ باشه، پس حدود 8:45 میام رستوران یاس که ببرمش. کاری نداری؟

_ نه خیلی ممنون... منتظرتم.

تلفن قطع شد و چشمان روشن و زیبای رویا از شادی و رضایت برق زد.

پ.ن: تولد حضرت علی (ع) و روز مرد به تمامی مردهای مهربون و خوب و مسئولیت پذیر ایرانی مبااااااااااااااااااارک.

صدو و دومین قسمت ترمه تقدیم به تمام مادران خوب و دوست داشتنی ایرانی...

فريبا — Tue, 24 May 2011 05:31:00 GMT

"ایلیا لطیفی" جوان 28 ساله ی بسیار آرام، موقر و خوش تیپی بود که ان روز صبح به همراه علی مقدم وارد شرکت والا شده و پس از کسب اجازه از بهار، به دفتر او رفت.

_ سلام خانوم خانوما، می تونیم بیایم تو؟

_ سلام. خیر باشه، این موقع روز، این جا؟!

_ تو اول بگو ببینم، جلسه ای کاری چیزی نداری؟ من با دوستم اومدم. میشه یه کم وقتتو به ما بدی؟

_ چرا که نه؟ بفرمایید.

_ ایلیا بیا تو لطفا. بیا با خانوم من آشنا شو... ایشون سرکار خانوم بهار والا و این اقای خوش تیپ هم ایلیا لطیفیه... یه گرافیست و طراح خیلی ماهر.

_ از ملاقاتشون خیلی خوشحالم اما بیشتر دوست دارم بدونم دلیل این معارفه و آشنایی چیه؟ البته آقای لطیفی این رک بودن منو می بخشن انشالله، امیدوارم علی بهتون گفته باشه که من زیادی رک و رو راستم.

_ مگه خودت دیشب نمی گفتی دنبال یه کارمند جدید می گردین که قابل اعتماد باشه؟ بفرمایید، اینم یه کارمند قابل احترام و اعتماد.

_ ولی علی جان گمونم خوب متوجه نشدی. من دیشبم گفتم که دنبال یه فردی می گردیم که مدیریت خونده باشه و بتونیم مدیریت بخشی از یکی از شرکتا رو بهش بدیم.

_ خیلی هم خوب یادمه اما تو که ایلیا رو نمی شناسی، من می دونم چه ادم قابلیه و شک ندارم که هر کاری ازش بخواین می تونه انجام بده. کافیه برای یه مدت کوتاه زیر نظر یکی از مدیراتون کار کنه تا ببینی که چه زود شاگرد از استاد سر می شه و بخوبی از عهده ی کارها برمیاد! بعدشم، مگه بهادر مدیریت خونده که با این سن و سال یکی از شعبه ها رو بخوبی اداره می کنه؟

_ بهادر ذاتا و ارثی مدیره علی...

_ خب ایلیا هم ذاتا و ارثی یه ادم مفید و بی نظیره.

_ واللا نمی دونم چی بگم!

_ هیچی نگو و فقط فرم استخدامتون رو زودتر بده، من خودم ایلیا رو تضمین می کنم.

_ باشه، حالا که تو انقدر از ایشون تعریف می کنی من حرفی روی حرفت نمی زنم فقط اگه ممکنه تا ایشون دارن فرمشون رو پر می کنن، من و تو چند کلمه با هم حرف بزنیم.

_ باشه، حتما.

بهار پس از دادن فرم استخدام به دوست همسرش همراه علی از دفتر خارج شد.

_ معلومه تو چته علی؟! یه گرافیست اوردی این جا و اصرار داری که به جای یه مدیر استخدام شه، بعدشم که من میام مخالفت کنم با هزار اشاره و ادا اطوار منو به سکوت دعوت می کنی!

_ خب بخاطر اینه که من می دونم چه آدم فوق العاده و توانائیه، به خدا حیفه از دستمون بره.

_ پس با این همه تعریف و تضمین چرا نمی بریش دفتر روزنامه تون؟

_ آهان، حالا این شد یه سوال خوب... چون این ایلیا خان گل و احساساتی ما یه شکست عشقی سنگین داشته و الان بعد از شش ماه خونه نشینی و گوشه گیری به زور راضی شده که دوباره به اجتماع برگرده...

_ خب این چه ربطی به سوال من داشت؟

_ کاملا ربط داره، نگو که نفهمیدی بهار! اون خانومی که بخاطر یه مرد دیگه به ایلیا جواب رد داده، همراه با نامزدش توی دفتر ما کار می کنن حالا به نظرت، جاش هست که ایلیا بازم برگرده اونجا؟

_ باشه، حرفی ندارم اما می دونی که باید با امیر سالار هم صحبت کنم و نظرشو بپرسم.

امیر سالار هم بعد از شنیدن تعریف و تضمین از جانب علی مقدم بدون هیچ شک و تردیدی استخدام ایلیا را تایید کرد و به بهار گفت:

_ من خودم با این آقا مصاحبه می کنم اما وقتی علی می گه آدم قابلیه پس بهش شک نکن و با خیال راحت بذار کار کنه.

_ اما امیر سالار، این بنده خدا هیچ آشنایی با مدیریت و کاری که براش در نظر گرفتیم نداره ها... یه طراح ماهره که هیچی از مدیریت نمی دونه.

_ بهتر...

_ جان؟! چرا بهتر؟

_ چون حالا می تونم رویا رو که خدایی مدیر خیلی وارد و تواناییه به بهانه ی آموزش به این کارمند جدید بفرستم اون یکی شعبه و خیال خودم و ترمه رو راحت کنم.

_ عجب ادم بدجنسی هستی تو! مگه قرار نبود توی کارهای شرکت به منافع شخصی خودمون فکر نکنیم؟

_ یعنی واقعا تو با این کارم مخالفی؟

_ استثنائا این دفعه مخالف که نیستم هیچ، خیلی هم موافقم... راستشو بخوای منم خیلی دلم می خواد این خانوم دست از سر تو و زندگیت برداره.

_ پس لطفا همین فردا ایلیا خان رو به من معرفی کن تا منم خیلی زود رویا رو منتقل کنم اون شعبه.

امیر هم بعد از ملاقات و معارفه با ایلیا، او را مردی لایق و کاردان دید و همان موقع از فرصت ایجاد شده استفاده کرد و تصمیم گرفت که رویا و او را بعنوان همکاران آینده به هم معرفی کند.

_ خانوم منشی، ممکنه به خانوم "عیار" بگین بیان دفتر من؟

_ بله حتما، همین الان.

_ جناب لطیفی، خانوم عیار یکی از بهترین مدیرهای این شرکتن که اگه خودتون مایل باشین و واقعا تلاش کنید، می تونید خیلی چیزا ازشون یاد بگیرین و شک ندارم که انقدر توانا و مستعد هست که ایشونم در این فرصت، خیلی چیزا رو از شما یاد بگیره.

صدای در و حضور رویا در دفتر، فرصت هر گونه اظهار نظر یا جوابی رو از ایلیا گرفت.

_ کاری با من داشتین شما؟

_ آره، بیا بشین لطفا، می خوام آقای لطیفی رو بهت معرفی کنم... ایشون یکی از دوستان عزیز و محترم ما هستن که قراره بعد از دوره ای که تحت نظر تو می بینن، مدیر یکی از بخش های شرکتمون بشن.

_ به سلامتی، اما راستشو بخوای متوجه منظورت نمی شم!

_ خب حق داری، الان برات توضیح می دم... ایلیا خان یه طراح و گرافیست خوب و بی نظیره که قراره توی پست مدیریت یکی از شرکتامون مشغول به کار شه و از اون جا که من به تو و توانایی هات خیلی اعتقاد و اعتماد دارم ازت می خوام که به ایشون کمک کنی تا توی کارش جا بیفته...

_ من حرفی ندارم اما هنوزم نمی دونم باید چکار کنم!

_ کار خاصی نباید کنی فقط برای یه مدت کوتاه همراه ایشون به شعبه ی دوم شرکت می ری و تا وقتی که آقای لطیفی توی کارشون جا بیفتن اون جا می مونی، یه جورایی میشه گفت که ایلیا خان تا مدتی پیش تو کارآموزی می کنند، همین.

_ واللا نمی دونم چی بگم! تقریبا منو در مقابل یه کار انجام شده قرار دادی ولی توی مدتی که من به شعبه ی دوم می رم، تکلیف کارم تو این شرکت چی می شه؟

_ من خودم تا برگردی حواسم به پست تو و کارهات هست، اصلا نگران نباش.

و به این ترتیب ایلیا لطیفی به استخدام شرکت والا در آمد و رویا بخوبی احساس کرد که امیر به راحتی او را از خودش دور کرده یا به نوعی از سر راهش برداشته است.

امیر سالار به وضوح و روشنی صدای زنگ موبایلش را که در ان ساعت از شب به مراتب بلندتر به گوش می رسید، می شنید اما در حالتی بین خواب و بیداری گمان می کرد که این صدا، ناشی از داشتن یک کابوس و خواب آشفته است تا اینکه بالاخره با صدای مضطرب و هراسان ترمه که او را به نام می خواند از خواب پرید.

_ امیرسالار، امیرسالار، تو که بازم یادت رفته قبل از خواب گوشیتو خاموش کنی. الان هم تا همه رو بیدار نکردی یا پاشو جواب بده یا این که خاموشش کن.

با برخاستن امیر از تخت، صدای زنگ موبایل قطع شد و در مدت زمانی کمتر از چند ثانیه، صدای زنگ تلفن خانه از هال بگوش رسید. امیر همانطور که با شتاب و نگرانی پله ها را پایین می رفت و به سمت هال می دوید زیر لب گفت:

_ خدا خیر کنه، ساعت سه و نیمه!

وقتی به هال و گوشی تلفن رسید امید و بدری خانم هم از خواب بیدار شده و با نگاهی ترسان و مضطرب به او می نگریستند.

_ الو، بفرمایید.

_ سلام آقای والا، تو رو خدا زودتر خودتون رو برسونید انبار...

_ شما؟

_ من رسولی نگهبانم. نمی دونید اینجا چه خبره! جهنم برپا شده...

_ چی می گی رسولی؟ یه کم واضح تر حرف بزن بفهمم چه خبره.

_ انبار آتیش گرفته آقا.

_ کدوم یکی؟

_ انبار کارخونه ی نساجی...

_ کِی؟ آخه چرا؟

_ تازه متوجه آتیش شدیم و زنگ زدیم آتش نشانی بعدشم من فوری شماره ی شما رو گرفتم. تو رو خدا خودتون رو زودتر برسونید.

_ باشه من همین الان میام ولی نگفتی چرا این اتفاق افتاده؟ برای چی آتیش گرفته آخه؟

_ مثل اینکه عمدی تو کار بوده آقا... بچه های نگهبانی دو نفر غریبه رو که داشتن فرار می کردنو دستگیر کردن...

_ پس تا من می رسم مواظبشون باشین و به 110 هم خبر بدین... من همین الان خودمو می رسونم.

وقتی که امیرسالار به همراه امید و بهادر به کارخانه ی نساجی رسیدند، آتش خاموش شده و پلیس در محل حضور داشت. از آنجا که نگهبانان خیلی زود متوجه آتش شده بودند، خسارت زیادی وارد نشده و آتش به سرعت خاموش شده بود.

_ چه خبر رسولی؟ حال همگی خوبه؟ برای کسی که اتفاقی نیفتاده؟

_ نه آقا، خیالتون راحت. آتیش خیلی زود خاموش شد.

_ اصلا نمی فهمم چرا این اتفاق افتاده! ما که این جا مواد آتش زا نداریم.

_ منکه خدمتتون گفتم، این کار عمدی بوده اقا... دو نفرو هم بچه ها گرفتن.

_ ولی آخه چرا؟! چرا کسی باید بخواد که انبار کارخونه ی ما رو آتیش بزنه؟!

_ واللا اونو دیگه نمی دونم اقا اما اون دو نفری که گرفتیم الان تو ماشین پلیسن، بهتره برین با پلیس و خودشون حرف بزنید.

چهره ی دو نفری که به عنوان متهم دستگیر شده بودند به هیچ عنوان برای امیرسالار و امید آشنا نبود و شک نداشتند که این دو نفر از کارگران کارخانه یا کارمندان شرکت نبودند اما بهادر به محض دیدن یکی از آنها بخوبی او را شناخت و به راحتی روزی که او را به همراه دیبا در یک رستوران ملاقات کرده بود به خاطر اورد. مردی درشت با موهای فرفری و سبیل های از بناگوش در رفته. یکی از برادران دیبا که با وعده ی کارت پایان خدمت جعلی، پول بسیار زیادی را از او خورده بود.

بهادر بر سر دوراهی سختی قرار گرفته بود. آیا می بایست هویت او را برای پلیس و خانواده فاش می کرد یا اینکه بخاطر دیبا به روی خودش نمی آورد و مثل امیرسالار و امید عنوان می کرد که تا بحال آن دو نفر را ندیده و نمی شناسد؟ تصمیم سخت ولی مهمی را باید می گرفت به همین علت برای اینکه مطمئن شود اشتباه نکرده است از ماموران 110 پرسید:

_ اسمو فامیلشونو گفتن؟

_ اینا همگی اسم مستعار دارن اما ما این دو نفرو از قبل هم می شناختیم. دو تا برادرن که تا حالا چندین و چند بار دستگیر شدن و سابقه دارن...

بهادر با شنیدن جملات ابتدایی مامور پلیس به حدی شوکه شد که بقیه ی صحبتهای او را نشنید! چطور می توانست بایستد و به اعضای خانواده اش _ خصوصا بهار _ بگوید که دو نفری که احتمالا بخاطر پول، انبار یکی از کارخانه هایشان را به اتش کشیده اند، برادران همان دختری هستند که او به شدت عاشق و شیدایش است؟! اگر این کار را می کرد برای همیشه شانس داشتن دیبا را از دست می داد و حتی با خیال او هم باید خداحافظی می کرد...

لحن متعجب و ملامت بار امیرسالار بهادر را از فکر و خیال تلخی که ازارش می داد جدا کرد:

_ بهادر! معلومه تو کجایی؟ چرا جواب جناب سروانو نمی دی؟ می پرسن تو قبلا این آقایونو ندیدی؟

_ معذرت می خوام، یه آن حواسم رفت جای دیگه... نه ندیدمشون، اصلا برام آشنا نیستن، به چیزی هم اعتراف کردن؟

_ فعلا که نه ولی الان می بریمشون بازداشتگاه تا براشون پرونده تشکیل بشه. اصلا نگران نباشید بزودی اعتراف می کنن و می گن که این جریان از کجا آب خورده.

حتی اگر متخلفین به جرمی که داشتند اعتراف می کردند و نام و فامیلشان هم بطور مشخص و واضح برملا می شد تا زمانی که بهادر خودش حرفی از دیبا و خانواده اش به میان نمی آورد، هرگز بهار و پدربزرگ متوجه این موضوع نمی شدند. اما خیلی دلش می خواست که بداند چرا و به چه علتی دست به این کار زده اند؟ قطعا نمی توانست ربطی به ارتباط کوتاه مدتی که بین او و خواهر آنها برقرار شده بود داشته باشد، شاید آن ها برای شخص خاصی کار می کردند و مزد بگیر بودند، اما چه کسی؟ راهی به جز صبر کردن وجود نداشت تا زمانی که مجرمین اعتراف نکرده و نام مقصر اصلی و انگیزه شان را برملا نمی کردند هیچ کاری از کسی بر نمی آمد... می بایست به هر ترتیبی که بود با دیبا تماس می گرفت و جریان را برایش توضیح می داد شاید این آتش سوزی بهانه ای بود برای ارتباط مجدد او با دیبا...

پ.ن: با تمام وجود و از ته دل، روز مادر رو به تمام مامانای گل خصوصا مادر عزیز خودم تبریک می گم... همیشه باشین و به ما اجازه بدین زیر سایه تون زندگی کنیم.

یکصد و یکمین قسمت ترمه تقدیم به خودم و تولدم... تولدم مبارک

فريبا — Tue, 26 Apr 2011 05:20:00 GMT

بعد از این که ترمه تلفن را با خشم و عصبانیت قطع کرد، آشفتگی امیر سالار به مراتب بیشتر از قبل شد. با آن که سعی داشت طوری رفتار کند که رویا متوجه حس و حال پریشان او نشود اما به حدی درگیر مسائل و مشکلات ناخواسته ی آن روز شده بود که کنترل رفتارش غیر ممکن به نظر می رسید. دلش می خواست بال در بیاورد و زودتر از هر زمان دیگری خودش را به خانه و همسرش برساند تا با توضیحاتی منطقی و دلیل موجهی که برای غیبت آن روز بعد از ظهر داشت، ترمه را از شک و بدگمانی که آزارش می داد، نجات دهد به همین دلیل، سریع تر از اوقات دیگر مشغول رانندگی شد. قصد داشت خیلی سریع رویا و پسر کوچکش را به خانه رسانده و زودتر به منزلش بازگردد.

_ چه خبره امیرسالار؟! چرا این طوری رانندگی می کنی؟ معلومه تو چته؟! از وقتی با ترمه حرف زدی از این رو به اون رو شدی! چی شده؟ دعواتون شد؟ از اینکه یه روز برای بچه ت وقت گذاشتی بهش برخورده؟

_ نه، کی همچین حرفی زده؟! تو ترمه رو نمی شناسی واگرنه اینجوری راجع بهش صحبت نمی کردی.

_ لازم نیست کسی چیزی بگه. رنگ و روتو رفتارت همه چی رو نشون می دن.

_ خواهش می کنم بی خودی واسه خودت فلسفه چینی نکن رویا... روز سختی رو داشتیم و من از نظر روحی خیلی خسته م، واسه همینم می خوام زودتر برسم خونه و استراحت کنم.

_ یا به نوعی از دست من فرار کنی، نه؟

_ این حرفا دیگه توهمات خودته رویا جان. هر جور که دوست داری فکر کن.

_ اصلا قصد و حوصله ی جر و بحث ندارم امیرسالار فقط لطف کن و یه کم آروم تر برون.

_ من که تند نمی رم! ضمن اینکه به رانندگی خودمم ایمان دارم.

_ چرا تند می ری، مثل این که بلایی رو که دفعه ی پیش به سرمون اومد، فراموش کردی! من تازه چند ماهه که می تونم راه برم و یه زندگی عادی مثل بقیه داشته باشم؛ طبیعتا نمی خوام که دوباره ویلچیر نشین بشم.

تذکر و نیش و کنایه ی رویا، همانند یک شوک قوی، امیر را به خودش اورد. برای چند لحظه با یادآوری خاطره ی دردناک گذشته ای نه چندان دور از خود و طرز رانندگی اش شرمنده شد. به هیچ وجه به خودش اجازه نمی داد که زندگی کسی را به بازی بگیرد. با ان که ترمه در آن روز، ساعت های سختی را به انتظار همسرش گذرانده بود ولی بدون شک می توانست، دقایق دیگری را برای شنیدن توضیحات امیرسالار منتظر بماند پس امیر سرعت ماشین را کم کرد و با دقت بیشتری، رویا و فرزندش را به خانه رساند.

رویا تمام روز را با این فکر گذراند که توانسته همه چیز را به نفع و وفق مراد خودش اداره کند و برای یک روز کامل، امیر سالار را فقط به خود و پسر کوچکش اختصاص دهد اما رفتار امیر در ساعات پایانی، نشان می داد که شاید به اجبار و ناخواسته وقتش را برای او صرف کرده اما تمامی فکر و ذهنش مشغول زن دیگری بوده است. تا به حال، اینطور تصور می کرد که می تواند خیلی زود و با تسلط کامل، شرایط را با خواسته هایش موافق کند اما الان تا حدزیادی نا امید شده و می ترسید. امیر بیش از حد تصور وابسته ی همسرش بود و او می بایست فکر دیگری برای زندگیش می کرد

وقتی امیر سالار پریشان و شتابان به خانه رسید، اعضای خانواده سر میز غذا، مشغول خوردن شام بودند. با عذرخواهی از پدر بزرگ و بقیه، خیلی سریع به جمع آن ها پیوست و طوری وانمود کرد که بسیار گرسنه است اما بدری خانم به خوبی متوجه شد که او حتی، لقمه ای هم از غذا به دهانش نگذاشت و مضطرب و اشفته با غذایش بازی کرد! تمام حواس امیر سالار، ناخودآگاه متوجه ترمه و ابروهای گره خورده ی او بود که کنار پدربزرگ نشسته و به ظاهر خودش را مشغول غذا خوردن نشان می داد. نگاه ملتمس و نادم امیر، لحظه ای از صورت زیبای همسرش که با تغییر دادن رنگ و مدل موهایش به مراتب قشنگتر شده بود، برداشته نمی شد اما عصبانیت و دلخوری از رفتار و سکوت سرد و تلخ ترمه به وضوح می بارید. در طی یک ساعتی که با اعضای خانواده بر سر میز غذا نشسته بودند، امیر سالار بالغ بر ده بار آرزوی زودتر تمام شدن وعده ی شام را کرد. دلش می خواست هر چه زودتر با دلدارش تنها شده تا بتواند او را از شک و بدبینی آزار دهنده ای که شامل حالش شده بود، نجات دهد.

زمانی که امیر سالار بعد از دقایقی گپ و گفتگو با پدر بزرگ با شتاب خودش را به اتاقشان رساند، ترمه در اتاق نبود. امیر شک نداشت که در ان ساعت از شب، همسرش به اتاق بچه ها رفته تا هنگام خوابیدن تبسم در کنار او باشد به همین علت، بعد از یک استحمام سریع و تعویض لباس هایش، چشم انتظار ترمه ماند اما بعد از گذشتن زمانی بیشتر از یکساعت و نیامدن او، مطمئن شد که آن شب قصد آمدن به اتاقشان را ندارد و طبق معمول اوقات دلخوری و عصبانیت، تنهایی را ترجیح داده است. امیر خیلی اهسته و بر روی پنجه های پا به سمت اتاق بچه ها رفت و در نهایت سکوت و آرامش در اتاق را باز کرد. تبسم و پسر بهار در خواب ناز بودند اما ترمه با لباس خواب، باز هم پشت پنجره نشسته بود و با باز شدن در و ورود او هیچ عکس العملی نشان نداد. اصلا دلش نمی خواست که در مقابل امیر ضعف نشان دهد به همین علت، سعی در پنهان کردن بغض تلخ و سنگینی که گلویش را می فشرد، داشت.

امیر برای لحظاتی ساکن ایستاد تا شاید عکس العملی از او ببیند اما بعد از اینکه ترمه حتی نگاهی هم به او نکرد به آرامی به همسرش نزدیک شد و از پشت سر موهای بلند و مواجش را لمس کرد.

_ به من دست نزن و از این اتاق برو بیرون لطفا.

_ آخه چرا؟! کجا برم ترمه؟

_ همون جایی که از صبح تا حالا بودی... مگه هر جا خواستی بری گردش و تفریح از من سوال کردی یا اصلا به من گفتی؟

_ منظورت اینه که برم بخش اورژانس درمانگاه؟

_ آهان، یعنی جنابعالی تا یه ساعت پیش تو اورژانس بودین؟! اونوقت می شه بدونم چکار می کردین؟ نکنه رویا جون جدیدا توی اورژانس شاغل شدن؟ کدوم درمانگاه هستن به سلامتی؟ انشالله که به شرکت شما نزدیک باشن...

_ اگه تو بهم اجازه بدی، توضیح می دم که...

_ من احتیاجی به توضیح شما ندارم... چه توضیحی واضح تر از این که امروز دو مرتبه، صبح و عصر، با هم حرف زدیم و هر دو بار تو با اون خانوم بودی! هیچ دفعه هم حرفی از اورژانس و بیمارستان نبود.

_ داری عجولانه قضاوت می کنی، همونطور که عصری هم پای تلفن اجازه ندادی تا من برات توضیح بدم... به خدا خانومی، من بعد از ظهر می خواستم خودمو سر وقت یا حتی زودتر برسونم به شرکت که همدیگه رو ببینیم اما امیر کوچولو از سرسره افتاد پایین و پیشونیش شکافت، واسه همینم سر از درمانگاه درآوردیم. بعدشم که بالای ابروی بچه رو بخیه زدن تا خونه شون رسوندمشون. به خدا فقط همین... خواهش می کنم حرفمو باور کن، آخه چرا تا این حد نسبت به من بدبین و بی اعتمادی تو؟!

ترمه که با شنیدن اسم یک پسر بچه ی کوچک در کنار کلمه های اورژانس و درمانگاه، قلبش به درد آمده بود، بی اختیار و ناخودآگاه با نگاهی غمگین و نگران به سمت امیرسالار برگشت و با دلهره پرسید:

_ الان حالش چطوره؟ چند تا بخیه خورده؟ نکنه جاش توی صورت بچه بمونه؟

_ خوبه ماشالله، 2 تا بخیه خورد ولی دکترش قول داد اثری ازش باقی نمونه.

_ چطور دو تا ادم بزرگ نتونستید مراقب یه بچه باشین؟!

_ ترمه؟ چه جوریه که تو با این دل مهربونت، گاهی اوقات می تونی تا اون حد بداخلاق و تند بشی؟!

ترمه که با این سوال امیر به خود و شرایطی که در آن بود، بازگشت، به سرعت صورتش را از شوهرش برگرداند و باز با لحنی سرد و دلخور گفت:

_ بداخلاق و تند؟! به خدا که خیلی روت زیاده! آدم مثل تو کم دیدم. بدون دادن کوچکترین خبر، مدت ها منو منتظر خودت گذاشتی بعدشم با این لحن حق به جانب طلبکار می شی! جالبه به خدا... یعنی تو نمی تونستی یه تلفن کوتاه به من بزنی و بگی چه مشکلی پیش اومده؟

_ چرا می تونستم ولی از اونجایی که خیلی دوست داشتم سر قرارمون حاضر بشم و بعد از مدتها با هم بیرون بریم، همه ش امیدوار بودم که به موقع کارم تموم بشه و ببینمت واسه همین اصلا دلم راضی نشد که بهت زنگ بزنم و قرارمون رو کنسل کنم وقتی هم کار امیر طول کشید و دیگه کاملا ناامید شدم، بهت تلفن زدم که دیگه تو جوابمو ندادی... حرفامو باور می کنی ترمه؟

_ خب معلومه که باور می کنم ولی...

_ ولی چی؟

_ ولی با این که هرگز دوست نداشتم به جایی برسم که بخوام این حرفو بزنم، مجبورم بگم که:

من دوست ندارم تا این حد با مادر پسرت وقت بگذرونی... نه اینکه فقط دوست ندارم بلکه بدم میاد و ناراحت هم می شم، حرفام واضحه؟ خودتو بذار جای من و منصفانه بگو که اگر شرایط مشابه تو رو داشتم چه عکس العملی نشون می دادی؟ فوری غیرتی نمی شدی و یه سری محدودیت و اما اگر برام نمی ذاشتی؟

_ خب چرا... باور کن من بهت حق می دم و ...

_ نمی خوام که در ظاهر بهم حق بدی ولی عملا به کارهات ادامه بدی... می خوام منو بفهمی، حس و حالمو درک کنی و در نهایت بهم یه قول بدی.

_ باشه، هر چی تو بخوای.

_ بهم قول بده از شعبه ی مرکزی که خودت توش کار می کنی به یه شرکت دیگه منتقلش کنی. من یه ادم بدجنس و حسود نیستم که ازت بخوام اخراجش کنی ولی خیلی روراست و صادقانه می گم که بودنش دور و بر تو آزارم می ده و نمی تونم تحملش کنم... به خدا خیلی سعی کردم که روشنفکر باشم یا حداقل ادای روشنفکر بودنو در بیارم ولی نشد... باشه؟ حاضری این قول رو به من بدی؟

_ قول می دم خانومی اما باید چند روزی بهم وقت بدی. باید برای انتقالش یه دلیلی بتراشم ، می فهمی که؟

_ خیلی خوب می فهمم و به حرفتو قولت اطمینان می کنم امیرسالار.

ورشکست شدن دومین قطب اقتصادی پایتخت، تولایی بزرگ، تیتر اول جراید و نقل محافل روزهای اخیر شده بود. جناب تولایی بعد از کشته شدن تنها پسرش (آیدین تولایی) و داد و ستدهای ناموفق با چند کشور اروپایی، اعلام ورشکستگی کرده و جهت جلوگیری از زندانی شدن به دست طلبکارها، بسیاری از کارخانجات و تجهیزاتشان را به فروش و مزایده گذاشته بود! سالار خان والا هم مثل دیگر سرمایه داران کشور در جریان چگونگی ورشکست شدن رقیب دیرینه اش بود اما هر چه سعی می کرد تا نسبت به مشکلات تولایی ها بی تفاوت باشد، نمی توانست. به همین علت بعد از صحبت با امیرسالار از او خواست تا جایی که امکان دارد و غرور تولایی بزرگ اجازه می دهد، به آنها کمک کند.

_ آخه چرا پدربزرگ؟ به همین زودی یادتون رفت که اون آیدین مارمولکِ گور به گوری چه بلایی سرمون آورد؟! فراموش کردین زنمو دزدید و داشت خونواده مونو از هم می پاشید؟ چوب خدا صدا نداره پدربزرگ، حالا که خدا همه جوره داره ازشون انتقام می گیره، نمی فهمم چرا ما باید بهشون کمک کنیم؟!

_ تو جوونی پسر، تجربه نداری اما هیچوقت یادت نره که این مدل اتفاقات برای هر کاسبی ممکنه پیش بیاد. پارسال تقریبا همین موقع ها تولایی به خوابش هم نمی دید که پسرشو از دست بده یا به این فلاکت بیفته! مگه نشنیدی که قدیمیا می گن: " ای دوست بر جنازه ی دشمن چو بنگری، شادی مکن که این حال بر تو هم رواست" بنابراین نباید از غم و مشکلات اونا خوشحال باشیم بلکه باید یه راهی پیدا کنیم تا بتونیم یه باری از شونه هاشون برداریم. تولایی هم مثل من دیگه خیلی پیر شده و طاقت این همه مصیبت رو نداره.

_ واللا نمی دونم چی بگم! لطفا خیلی واضح و مشخص بهم بگین که باید چکار کنم.

_ باهاشون یه تماس بگیر و بدون هیچ نیش و کنایه ای، خیلی صادقانه بهشون بگو که هر کاری از دستمون بر بیاد براشون می کنیم و اگه خودشون مایل باشن، تنهاشون نمی ذاریم.

_ چشم... با اینکه اصلا قانع نشدم و انجام این کار برام خیلی سخته اما حتما دستور شما رو انجام می دم پدربزرگ.

وقتی که امیرسالار با کارخانه ی مرکزی تولایی ها تماس گرفت، از لحن مضطرب و در عین حال هراسان منشی که سعی داشت همزمان جواب چندین نفر را بدهد تا حدی پی به وخامت حال و اوضاع آن ها برد.

_ امرتون؟

_ خانوم محترم، من باید با خود آقای تولایی صحبت کنم.

_ ایشون این جا نیستن و نمی تونن الان جواب شما رو بدن.

_ من با موبایلشونم تماس گرفتم، خاموش بود، باور بفرمایید کار واجبی با ایشون دارم.

_ خدمتتون که عرض کردم، تشریف ندارن.

_ من می دونم که الان اونجا هستن پس لطفا بهشون بگین که بیان و برای چند لحظه هم که شده حرف بزنند.

_ آقای محترم شما چقدر سمجین! اگه طلبکارین، نگران نباشید تا اخر این ماه همه ی بدهی ها پرداخت می شه.

_ طلبکار کدومه خانوم؟ من امیرسالار والا هستم و می خوام از طرف پدر بزرگم با ایشون صحبت کنم البته اگه شما بذارین!

_ گوشی چند لحظه دستتون باشه.

امیر به وضوح از پای تلفن، صدای خانم منشی را که با رئیسش صحبت می کرد و اخرین جملات امیرسالار را به اطلاعش می رساند و همچنین فریادهای جناب تولایی را شنید.

_ اقای تولایی، یه مرد جوونه که ادعا می کنه از طرف سالار خان والا تماس گرفته و اصرار داره با شما صحبت کنه.

_ از طرف کی؟!

_ سالار خان والا.

_ خیلی غلط کرده، بی جا کرده، به چه رویی زنگ زده این جا؟! دیگه چی از جون من می خوان؟ نکنه یادشون رفته که من فقط یه پسر داشتم و اونا با هم دست به یکی کردن و با هزار حیله و ترفند تنها پسرمو ازم گرفتن؟ بهشون بگو، برن خدا رو شکر کنن که الان درگیر مسائل مادی شدم واگرنه تا حالا چند باره انتقام پسرمو ازشون گرفته بودم، هر چند که هنوز دیر نشده و در اولین فرصت یه ضربه ی بزرگ بهشون می زنم.

پس از شنیدن فریادهای زجرآور و آزار دهنده ی تولایی، امیرسالار دیگر منتظر جواب منشی نماند و در نهایت عصبانیت و خشم تلفن را قطع کرد... ای کاش هرگز پدربزرگ چنین کاری را از او نخواسته بود.

بعد نوشت: جا داره اینجا از همه ی دوستان گل که تولدم یادشون بوده! و برام کامنت تبریک گذاشتن یه دنیا تشکر کنم و ازتون بخوام که به وبلاگ مسعود عزیز http://little-blue-of-calm.blogfa.com/ که لطف کرده و امروز به مناسبت تولدم پست گذاشته سر بزنید... انشالله جبران کنم.

قصه ی ما به صد رسید، ترمه به آخر نرسید!!!

فريبا — Sat, 12 Mar 2011 06:52:00 GMT

صدمین قسمت ترمه، تقدیم به آیسا ناز کوچولوم که تولدشه و مامانیش به خاطر داشتن همچین فرشته ای ذوق زده و خوشحال و خوشبخته... عشق من تولدت مبــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــارک...

ترمه برای چندمین بار ساعت مچی اش را با عصبانیت و بیقراری نگاه کرد. عقربه ها 5/4 بعد از ظهر را نشان می دادند اما هنوز خبری از شوهرش نبود! با تلفنی که به بهادر زده بود، می دانست که شوهرش هنوز به شرکت باز نگشته است و این موضوع او را تا مرز جنون، عصبی و حسادتش را تحریک می کرد. هر چه کرد، نتوانست خودش را راضی کند تا با تلفن همراه امیر تماس بگیرد. دوست نداشت که رویا از انتظار کشنده ای که برای ملاقات با همسرش می کشید، باخبر شود و با اینکه فاصله ی چندانی با شرکت نداشت و تقریبا جلوی در منتظر امیرسالار بود، اما وارد شرکت نشد، دلش نمی خواست با دیدن بهار و شنیدن حرف های او حالش از این که بود بدتر و حسادتش بیشتر تحریک شود. به خوبی همسرش را می شناخت و می دانست که آدم بدقولی نیست به همین علت اصلا نمی توانست دلیلی برای این تاخیر پیدا کند، مگر اینکه امیر، وقتی با رویا و پسرش بود همه چیز را فراموش می کرد و قولهایش را از خاطر می برد.

پانزده دقیقه ی دیگر هم منتظر ماند اما خبری از شوهرش نشد! به حدی آشفته و پریشان و در عین حال سرخورده بود که دیگر دلش نمی خواست امیر برسد و همدیگر را ببینند. حسد تمام وجودش را در برگرفته و بدبینی اجازه درست تصمیم گرفتن را از او سلب کرده بود. دیگر نه می توانست و نه می خواست که منتظر بماند و بیشتر از این، خود و احساساتش را به بازی بگیرد. به همین علت بدون این که تماسی با همسرش بگیرد به سمت خانه به راه افتاد. دلش برای دختر معصومش تنگ شده و از اینکه چند ساعت او را تنها گذاشته بود به شدت عذاب وجدان داشت. ای کاش اصلا دست به چنین کاری نمی زد و برای یک ملاقات خصوصی با امیرسالار پا پیش نگذاشته بود. واقعا که گاهی اوقات، نادیده گرفتن یک بی توجهی یا گذشتن از گناه یکی از نزدیکان هم به کار خیلی سختی تبدیل می شد خصوصا اگر این حس ایجاد می شد که توسط صمیمی ترین و عزیزترین فرد، مورد تحقیر یا بی توجهی قرار گرفته است.

صدای زنگ موبایل برای چندمین بار بلند شد و باز هم نگاه مضطرب و بی قرار ترمه به صفحه ی گوشی خیره ماند، دوباره امیر سالار بود. از یک ساعت قبل که به منزل رسیده بود این چهارمین تماسی بود که امیر گرفته و او در عین اشتیاق، راضی به جواب دادن نشده بود. بدری خانم که توسط عروسش کم و بیش در جریان کار قرار گرفته و کاملا حق را به ترمه داده بود با تمام خودداری باز هم نتوانست آرام بگیرد و با نگاهی ملتمس رو به او گفت:

_ بازم امیرسالاره مادر جون؟!

_ بله.

_ به خدا با تمام وجود درکت می کنم و می فهمم که چه حس و حالی داری. واسه همینم هست که دلم طاقت نمیاره ساکت بمونم و دخالت نکنم. ترمه جان، فکر نمی کنی بهتره به یکی از این تماسا جواب بدی؟ شاید حرفی واسه گفتن داشته باشه، شاید خدای نخواسته اتفاقی براش افتاده باشه، شاید تصادف...

_ تو رو خدا انقدر فکرای بد نکنید. خیالتون راحت که حالش خوبه. اگه زبونم لال کوچکترین اتفاقی براش افتاده بود، دلیلی نداشت که فقط با خط من تماس بگیره. می تونست به خونه یا هر کدوم از اعضای دیگه ی خونواده زنگ بزنه...

هنوز حرف ترمه کامل نشده بود که سحر با گوشی تلفن وارد اتاق بچه شد و همانطور که گوشی را به سمت ترمه گرفت، گفت:

_ امیر خان پای تلفن هستند. نگرانتون شدن، می گن هر چی با گوشی تون تماس گرفتن، جواب ندادین.

ترمه دستپاچه و مستاصل، نگاه پر معنایش را به مادر شوهرش دوخت. دنیایی از حرف و التماس در نگاه به ظاهر خاموش ترمه موج می زد. بدون اینکه حتی کلمه ای حرف بین عروس و مادر شوهر رد و بدل شود، بدری خانم از جابش برخاست و به طرف سحر رفت و گوشی تلفن را از دست او گرفت.

_ ممنون سحر جان... شما می تونی بری.

با خارج شدن سحر از اتاق، بدری خانم با صدایی که دلخوری در آن موج می زد جواب تلفن امیر را داد.

_ کاری داری امیرسالار؟

_ سلام مامان. ترمه خونه س؟ چرا جوابمو نمی ده؟!

_ عجب رویی داری تو به خدا! با ترمه چیکار داری؟

_ یعنی چی مامان؟! می خوام باهاش حرف بزنم، باید یه چیزایی رو براش توضیح بدم.

_ امیدوارم توضیحات قابل قبولی داشته باشی پسر.

_ تو رو خدا مامان کارو از این که هست بدترش نکن. گوشی رو بده بهش، می دونم خونه س. خودم صدای سحرو شنیدم که صداش زد.

_ چند لحظه صبر کن، ببینم چکار می تونم بکنم.

بدری خانم همانطور که با کف دست جلوی دهنی گوشی را گرفته بود و سعی داشت کاری کند که امیر صدایشان را نشنود، به آرامی گفت:

_ مادر جون بیا چند کلمه باهاش حرف بزن. به خدا نمی خوام مجبورت کنم اما از لحن صداش معلومه که خودشم آشفته و پریشونه. شاید واقعا اتفاقی افتاده، می گه می خواد برات توضیح بده.

_ چشم مامان. هر چی شما بگین.

ترمه با دستی لرزان گوشی را از مادر شوهرش گرفت و بدری خانم در حالی که تبسم را در آغوش داشت، خیلی آرام از اتاق خارج شد.

_ بله؟

_ چرا جوابمو نمی دی ترمه؟! نگرانم کردی به خدا.

_ کاری داشتی؟

_ می خوام باهات حرف بزنم.

_ خب بزن.

_ نه این مدلی. از طرز حرف زدنو لحنت کاملا معلومه که عصبانی هستی. من اصلا دوست ندارم که...

_ میشه بفرمایید توقع دارین که من چکار کنم؟ قهقهه بزنم خوبه؟ می پسندی؟

_ این چه حرفیه؟ به خدا می دونم که مقصرم ولی دلم می خواد با آرامش به حرفام گوش کنی.

_ گوش می کنم.

_ تا کی منتظر من موندی؟

_ مهم نیست. اگه حرف خاصی داری بگو که خیلی کار دارم.

_ به خدا من قرار امروزمون رو فراموش نکردم. بخاطرش کلی هم ذوق زده بودم اما یه دفعه...

همان طور که ترمه به حرفهای همسرش گوش می داد، صدای گریه ی امیر کوچولو را بوضوح شنید و کاملا بی اختیار صحبت های شوهرش را قطع کرد.

_ الان کجایی؟

_ دارم رویا و امیر کوچولو رو می رسونم خونه.

_ پس بعدا زنگ بزن.

_ چرا؟! من باید باهات حرف بزنم... ترمه، امروز به موقع نرسیدم چون امیر کوچولو...

_ بس کن دیگه امیر سالار. خسته شدم از بس اسم رویا و بچه شو شنیدم! دیگه نمی خوام چیزی از اونا بدونم. می فهمی چی می گم؟ اصلا برام مهم نیست که به چه دلیلی نیومدی و راستشو بخوای خیلی هم خوشحالم که نیومدی... انقدر هم از خودم بدم اومده که حد و اندازه نداره! اصلا چرا باید از تو می خواستم که باهام بیای بیرون؟

_ تو چرا یه دفعه این جوری شدی خانومی؟ چرا انقدر عصبی و پرخاش گر و ...

_ گفتم که بس کن... نمی خوام جلوی اون زن باهات دعوا کنم یا حتی حرف بزنم، نمی خوام توی دلش بیشتر از این به منو بدبختیام بخنده، پس قطع کن و دیگه هم زنگ نزن... خداحافظ.

ترمه پس از قطع کردن تماس امیرسالار، گوشی تلفن را با نهایت قدرت به دیوار روبرو کوبید و از شنیدن صدای شکستن و خرد شدن آن احساس آرامش کرد! با آنکه همیشه به اعتماد بنفسی که در وجودش داشت، می بالید و افتخار می کرد اما بخوبی می دانست که در مقابل رویا بسیار ضعیف و ناتوان می شود و این ضعف غیر قابل کنترل به شدت آزارش می داد. تا قبل از به دنیا آمدن تبسم، این تصور را داشت که عقیم بودن و نازایی اش باعث بوجود آمدن این حس ناخوشایند و آزار دهنده شده است اما الان دیگر شک نداشت و مطمئن بود که حسادت نسبت به خود رویا می توانست او را تا مرز جنون و دیوانگی پیش ببرد.

پ.ن: دوستای عزیز و گلم، پیشاپیش عید همگی تون مبااااااااااااااااارک و انشالله که سالی پر از شادی و برکت پیش رو داشته باشین...

قسمت نود و نهم ترمه...

فريبا — Sat, 12 Feb 2011 04:40:00 GMT

نگاه نگران و کنجکاو ترمه، تصویر خودش را در یکی از آیینه های قدی خانه با دقت و وسواس کاوید. با آن که ذاتا انسان خود شیفته ای نبود اما از دوران نوجوانی به خوبی می دانست که تنها نقص صورت جذاب و نمکینش، بینی نامتناسبی بود که با جراحی سال قبل کاملا تغییر کرده و به یک بینی خوش فرم تبدیل شده بود. اندام و هیکل زیبا و کشیده اش نیز بعد از به دنیا آمدن تبسم نه تنها به هم نخورده بود بلکه با کمی پرتر شدن به مراتب خواستنی تر جلوه می کرد. پس قطعا وجود نقص ظاهری باعث دوری و بی توجهی امیرسالار نشده بود.

فقط خدا می دانست که ترمه تا چه حد و اندازه ای دلبسته و وابسته ی همسرش بود و بدون شک هر لحظه و هر روز به داغی عشق او نسبت به امیرسالار افزوده می شد. به نظر خودش، توجه به یک نوزاد ظریف و شکننده و مراقبت مادرانه از او هرگز نمی توانست به معنی بی توجهی به پدر او باشد! حتی عامی ترین افراد این را می فهمیدند که یک کودک چند ماهه به مراتب نیازمند کمک و توجه بیشتری ست پس چرا بهار او را بخاطر خانه نشینی و مراقبت از دختر کوچکش گناهکار شمرده و متهم به بی توجهی نسبت به امیرسالار کرده بود؟! آیا همه ی زن ها برای حفظ سلامت خانواده و داشتن عشق شوهرشان نیازمند این بودند که تمام وقت، حتی در محل کار هم مراقب همسرشان باشند؟ آیا خود بهار هم تمام وقت و توجهش را صرف علی مقدم می کرد؟ اعصاب ترمه کاملا به هم ریخته و به دلیل همین آشفتگی نمی توانست راه حل درستی برای برطرف کردن شک و گمان آزار دهنده ای که نسبت به امیر پیدا کرده بود، بیابد. در ابتدا تصمیم گرفت که برای انتخاب راهی درست از مادر شوهرش مشورت بگیرد ولی بعد به سرعت پشیمان شد. به خودش اجازه نمی داد که به خاطر چند جمله ی بهار و شک بی اساسی که بیشتر بر پایه ی حسادتی داغ و زنانه نسبت به همسرش داشت، آبروی او را پیش خانواده و مخصوصا مادرش ببرد. بدون شک کسی که می توانست به او کمک کند، مامان بدری بود ولی نه با دادن مشاوره یا شنیدن درد دل های او بلکه با همکاری برای مراقبت از تبسم و آزاد شدن وقت ترمه.

ترمه نگاهی به ساعت انداخت، یک بعد از ظهر بود. بدون شک وقت امیر سالار در این ساعت از روز آزاد بود و برای خوردن ناهار به غذاخوری شرکت می رفت. بی معطلی شماره موبایل همسرش را گرفت و صدای گرم و آرام امیر جادویش کرد. گویا دنیایی از ارامش با شنیدن کلامی از همسرش او را در بر می گرفت!

_ جانم خانومی؟

_ سلام

_ سلام به روی ماهت. خوبی؟

_ آره، تو کجایی؟ غذاخوری؟ دور و برت خیلی سر و صداس و شلوغه انگار.

_ غذاخوری نیستم عزیزم با رویا اومدیم مهد امیر کوچولو. امروز یه جلسه برای پدرا داشتن، باید شرکت می کردم.

با شنیدن نام رویا دنیا دور سر ترمه چرخید پس هشدار بهار بی دلیل نبود. از قدیم هم گفته بودند که "تا نباشد چیزکی مردم نگویند چیزها". ترمه به حدی عصبی و ناآرام بود که نمی توانست منطقی باشد یا عکس العمل مناسبی نشان دهد به همین دلیل بدون هیچ فکری خیلی سریع گفت:

_ ولی تو که صبح می رفتی هیچ حرفی از این جلسه نزدی!

_ خودمم امروز صبح باخبر شدم از قبل اطلاع نداشتم.

ترمه خیلی دوست داشت که حرف همسرش را پذیرفته و باور کند ولی حسادت و بدبینی تمام وجودش را دربر گرفته و به او اجازه ی مثبت فکر کردن را نمی داد. صدای نگران امیر او را از فکر و خیالاتش جدا کرد.

_ چیزی شده ترمه؟ صدات مضطربه!

_ نه، چرا باید چیزی شده باشه؟ این که دلم بخواد به شوهرم زنگ بزنم و باهاش قرار ناهار خوردن بذارم، کار عجیبیه؟!

_ نه کی گفته؟ خیلی هم خوبه، من که از خدا می خوام فقط انقدر این اواخر با هم بیرون نرفتیم که نمی دونم باید پیشنهادتو جدی بگیرم یا...

_ نه، خیلی هم جدیه. کی جلسه تون تو مهد تموم میشه؟

_ جلسه که تموم شده ولی راستشو بخوای...

_ چیه؟ چرا حرفتو نصفه گذاشتی؟ راستشو بخوام چی؟

_ جون خودت اصلا فکر نمی کردم که تو امروز یه همچین تصمیمی داشته باشی واسه همین امروز صبح که امیرو دیدم، بهش قول دادم که واسه ناهار ببرمش بیرون و با هم باشیم.

_ فقط به امیر کوچولو قول دادی یا مامانشم هست؟

_ بدجنس نشو ترمه... لحن صداتو نوع سوالات یه مُدِلایی شده ها!

_ چرا؟ این که بخوام بدونم همسرم با کی قراره بره بیرون عجیبه؟!

_ این چه سوالیه؟ معلومه که من تنهایی نمی تونم با یه بچه ی کوچیک برم رستورانو بهش غذا بدم.

_ پس درست حدس زدم، به جز امیر کوچولو رویا خانوم هم هستن.

_ خب باشه، به من چه؟! این مدل حرف زدنت بوی بی اعتمادی میده ترمه و من اصلا اینو دوست ندارم و...

_ حرف زدنم هیچ بوی خاصی نمی ده و حالا که برای ظهر وقتت پره واسه عصری قرار می ذاریم که هم به خریدام برسم هم با هم شام بخوریم. خیلی وقته که خونه موندم و خرید نکردم.

_ من همون طور که گفتم از خدامه که با هم بیرون بریم راستشو بخوای دلم واسه اینکه باهات تنها باشم خیلی تنگ شده. چه ساعتی و کجا همدیگه رو ببینیم؟

_ ساعت 4 میام شرکت. تا اون موقع که انشالله برگشتی سر کار؟

_ آره بداخلاق، خیلی زودتر از چهار من شرکتم.

_ پس همدیگه رو می بینیم.

ترس بدی به همراه یک وسواس آزار دهنده ترمه را در برگرفته بود. به شدت دلشوره داشت و نگرانِ از دست دادن عزیزترین موجود زندگیش بود. تا ساعت 4 حدود سه ساعت وقت داشت، قبل از هر کاری به سراغ بدری خانم رفت تا از او خواهش کند که برای چند ساعت، مراقب تبسم و چگونگی کار پرستار باشد.

_ مامان بدری، می تونم یه خواهشی ازتون کنم؟

_ حتما، چرا که نه؟

_ میشه تا شب حواستون به تبسم باشه و مراقبش باشید؟ پرستارش هست ولی می دونید که من...

_ نمی خواد ادامه بدی عزیزم، من خوب می دونم که تو زیادی حساسی و دلت شور میزنه. با خیال راحت برو به کارت برس و اصلا نگران نباش.

_ راستشو بخواین تصمیم گرفتم یه کم خرید کنم و بعدشم با امیر سالار بریم شام بخوریم. خیلی وقته که خونه نشین شدم و فکر می کنم انتخاب این نوع زندگی خیلی به صلاحم نباشه...

_ کاملا درست می گی عزیزم و بخاطر تصمیم جدیدت خیلی خوشحالم... من قبلا هم بهت گفتم که حتی اگه بخوای برگردی شرکت، سرِ کار هم من مخالفتی ندارم و با دل و جون مراقب نوه م هستم.

_ مرسی مامان بدری، شما خیلی ماهین. با اجازه تون الان می رم آرایشگاه تا واسه عصری اماده باشم.

_ ولی هنوز ناهار نخوردی که!

_ عیب نداره مامان، بیرون یه چیزی می خورم، نگران نباشین. آرایشگاه خیلی کار دارم و می ترسم دیرم بشه.

ترمه مصمم تر از هر زمانی مصر بود که تغییرات عمده ای را بوجود اورد، تغییراتی محسوس در رفتار و ظاهر خودش.

حرکات شیرین و جذاب امیر کوچولو قند در دل پدرش آب می کرد به حدی قشنگ و با حوصله با انگشتان کوچکش تکه های گوشت را از بشقاب برداشته و در دهان زیبایش می گذاشت که هر بیننده ای را به اشتها می آورد.

_ الهی بابایی قربونت بره، تو چقدر قشنگ غذا می خوری، ببین همه ی سر و صورتشو چه جوری چرب و چیلی کرده!

_ الان یه مدتیه که خودش همین طوری غذا می خوره. تو از اون جایی که خیلی کم باهاش وقت می گذرونی، متوجه نشدی... می دونی امیر سالار، بعضی از لحظه های شیرین زندگی دیگه تکرار نمی شن و خیلی حیفه که به راحتی از دستشون بدیم.

_ منظور؟

_ از من دلگیر نشو ولی باید اینو بپذیری که چشم به هم بذاریم، بچه هامون بزرگ شدن و انوقته که دیگه آه و افسوس خوردن فایده نداره.

_ چرا آه و افسوس؟! من از بزرگ شدن بچه هام ذوق می کنم.

_ بله ولی این در صورتیه که شاهد این رشد کردن و بزرگ شدن باشی واگرنه...

_ لازم نیست با متلک و کنایه به من حرف بفهمونی رویا. من خودم بیشتر از اون چه تو فکرشو کنی عاشق پسرم هستم و دوست دارم تا جایی که امکان داره باهاش وقت بگذرونم ولی خودت توی شرکت هستی و می بینی که وقتم تا چه حد پره... همین الان چند تا جلسه مو کنسل کردم تا بتونم با امیر باشم.

_ یعنی تو برا ی تبسم هم همین قدر وقت می ذاری؟!

_ به نظر خودت سوال خوبی پرسیدی رویا؟ واقعا فکر می کنی مقایسه ی درستی انجام دادی؟ اشتباه نکن، من اصلا نمی خوام بگم که بین بچه هام فرق می ذارم ولی نباید یادت بره که اونا خونواده ی من هستن و باهاشون زیر یه سقف زندگی می کنم... رویا، خواهش می کنم از منم دلخور نشو ولی یه جورایی زیادی متوقع هستیا!

_ چرا؟ چیزی واسه خودم خواستم که متوقعم؟! حتی همین شغلی هم که لطف کردی و بهم پیشنهاد دادی به زور و اجبار خواستم؟ من فقط دلم می خواد پسرم باباشو بشناسه، اونم توی این سن مهم که داره با همه ارتباط برقرار می کنه... فکر می کنی خوبه که بزرگ شه، بدون اینکه احساس خاصی به تو داشته باشه؟ واقعا یه همچین چیزی برات کافیه و راضیت می کنه؟ من واسه خودم گدایی محبت نمی کنم اما اگه واقعا برات مهم نیست که پسرت چه حسی بهت پیدا می کنه، دیگه نه دخالت می کنم نه حرفی می زنم.

_ انقدر شلوغش نکن رویا، کی گفته من نمی خوام با پسرم باشم و وقت بگذرونم؟ کی گفته من دوست ندارم که بچه م خیلی خوب منو بشناسه یا احساس خوبی نسبت به پدرش داشته باشه؟ اتفاقا من خیلی هم نسبت به امیر و آینده ش حساسم ولی این دلیل بر این نمی شه که همسر و خانواده مو ندیده بگیرم و مدام پیش شما باشم! اصلا گمون نمی کنم حضور طولانی مدت و زیاد من به صلاح تو هم باشه. من و تو در گذشته برای مدت کوتاهی به عقد موقت هم در اومدیم ولی الان هیچ نسبتی با هم نداریم و...

_ تو رو خدا انقدر واسه خودت نبر و ندوز! من کی گفتم که واسه من وقت بذار و با من باش؟ چند بار تا حالا گفتم بازم می گم که من فقط نگران رابطه ی بین تو و پسرمون هستم.

_ رویا، یه جوری با من حرف می زنی که انگار امیر واسه من مهم نیست! خودت خوب می دونی که اگه به فکر تو و احساسات مادرانه ت نبودم، نمی ذاشتم که پسرم دور از من و خواهرش بزرگ شه. پس لطفا حالا که من توقع قدر دانی ندارم تو هم زیاده خواهی نکن.

جملات آخر امیر سالار بدجور دل رویا را خالی کرد. واقعا اگر امیر عصبانی می شد و قصد گرفتن فرزندش را می کرد، هیچ کاری از او ساخته نبود؟ آیا امیر می توانست تقاضای سرپرستی پسرش را بکند و او را از عزیزترین موجود زندگیش دور سازد؟ به هیچ وجه طاقت دوری از فرزندش را نداشت حتی اگر مطمئن بود که در بهترین شرایط بزرگ شود.

_ تو رو خدا من و منظورمو خوب و درست بفهم. من اصلا نمی خوام زیاده خواه باشم یا تو رو برای خودم بخوام، من فقط به فکر پسرمم... راستشو بخوای گاهی می ترسم که نکنه...

_ لازم نیست ادامه بدی رویا... من می دونم چی می خوای بگی ولی هیچ جایی واسه ترسیدن وجود نداره. همون اندازه که تبسم برای من و خانواده م مهمه، امیر کوچولو هم باارزش و مورد توجهه، پس اصلا برای پسرت نگران نباش.